Η Αναζήτηση της Silicon Valley για την αιώνια ζωή

Μπορεί μια επιστημονική έρευνα

αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων να πετύχει να κάνει

τον θάνατο προαιρετικό;

του Ted Friend

Ένα βελουδένιο βράδυ του Μαρτίου στο Mandevill Canyon ψηλά πάνω από το υπόλοιπο Los Angeles το σαλόνι του Norman Lear είναι ασφυκτικά γεμάτο με δυναμικούς ανθρώπους πρόθυμους να μάθουν τα μυστικά της μακροζωίας. Όταν ο πρώτος ομιλητής του συμποσίου ρώτησε πόσοι άνθρωποι εκεί ήθελαν να ζήσουν μέχρι τα 200, αν μπορούσαν να παραμείνουν υγιείς, σχεδόν όλα τα χέρια σηκώθηκαν ψηλά. Όπως ήταν κατανοητό, οι μαροκινές κοτόπιτες με φύλλο δεν ήταν και τόσο δημοφιλής ανάμεσα τους. Οι καπιταλιστές επιχειρηματικού κινδύνου κρατιόταν λεπτοί για να διατηρούν την επιβλητική τους ζωτικότητα, οι επιστήμονες επίσης κρατιόταν λεπτοί επειδή είχαν διαβάσει – και σε μερικές περιπτώσεις είχαν πραγματοποιήσει – την έρευνα σχετικά με τους περιορισμούς των θερμίδων, και οι αστέρες του Hollywood κρατιόταν λεπτοί για τους προφανής λόγους.

Όταν η Liz Blackburn, που κέρδισε βραβείο Nobel για την εργασία της στην γενετική δέχθηκε ερωτήσεις, η Goldie Hawn σαν βασίλισσα σ'έναν άνετο καναπέ είπε ναζιάρικα, “ Έχω μια ερώτηση σχετικά με τα μιτοχόνδρια. Μου έχουν πει για ένα μόριο που ονομάζεται γλουταθειόνη που βοηθά την υγεία του κυττάρου” Η γλουταθειόνη είναι ένα ισχυρό αντιοξειδωτικό που προστατεύει τα κύτταρα και τα μιτοχόνδρια τους που παρέχουν ενέργεια.

Μερικοί στο Hollywood το ονομάζουν “Το Μόριο του Θεού”. Μα αν παρθεί σε υπερβολικές δόσεις μπορεί να επιβραδύνει πολλούς μηχανισμούς επιδιόρθωσης στο σώμα και να οδηγήσει σε προβλήματα στο συκώτι και τους νεφρούς ή και ακόμη σε γρήγορη και πιθανώς σε θανάσιμη απόρριψη του δέρματος. H Blackburn ευγενικά πρότεινε ότι μια ποικίλη και υγιεινή δίαιτα θα ήταν καλύτερη και ότι κανένα μεμονωμένο κύτταρο δεν ήταν η απάντηση στο αίνιγμα της γήρανσης.

Όμως το θέμα της βραδιάς ήταν οι απαντήσεις και ίσως ακόμη και οι μια λύση περιεκτική που να τα περιλαμβάνει όλα ήταν πολύ κοντά. Το πάρτι ήταν η εκδήλωση έναρξης για την Μεγάλη Πρόκληση της Ιατρικής Εθνικής Ακαδημίας για την Υγιεινή Μακροζωία (National Academy of Medicine’s Grand Challenge in Healthy Longevity), που θα άμειβε τουλάχιστον 25 εκατομμύρια δολάρια για επιτεύγματα σ'αυτόν τον τομέα. Ο Victor Dzau, ο πρόεδρος της Ακαδημίας, σηκώθηκε για να αναγνωρίσει την σημαντικότητα αρκετών επιστημόνων στην αίθουσα. Επιβράβευσε την δουλειά τους με τα ένζυμα που βοηθούν να ρυθμιστεί η γήρανση κοροϊδεύοντας τα γονίδια που ελέγχουν την διάρκεια ζωής σε διάφορες ράτσες σκύλων και με την τεχνική με την οποία ένα γέρικο ποντίκι χειρουργικά συνδέεται με ένα νεαρό, μοιράζεται το αίμα του και μέσα σε εβδομάδες γίνεται νεότερο.

Ο Joon Yun, ένας γιατρός που είναι υπεύθυνος για ένα αμοιβαίο αντισταθμιστικό κεφάλαιο (hedge-fund) φροντίδας της υγείας, ανακοίνωσε ότι αυτός  και η γυναίκα του είχαν δώσει τα πρώτα δύο εκατομμύρια δολάρια προς την χρηματοδότηση της Πρόκλησης (Grand Challenge). “ Έχω την ιδέα πως η γήρανση είναι πλαστική, ότι είναι κωδικοποιημένη,” είπε “και αν κάτι είναι κωδικοποιημένο τότε μπορείς να σπάσεις τον κώδικα.” Μετά από ένα όλο και πιο θερμό χειροκρότημα αυτός συνέχισε  “Αν μπορείς να σπάσεις τον κώδικα, μπορείς και να “χακάρεις” τον κώδικα !” Είναι ένα μεγάλο ερώτημα : πάνω από 150.000  άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα, η πλειοψηφία των οποίων από ασθένειες σχετικές με την γήρανση. Όμως ο Yun πιστεύει, μου είπε, ότι αν “χακάρουμε” τον κώδικα σωστά, “θερμοδυναμικά” δεν θα υπάρχει λόγος που να μην μπορούμε να καθυστερήσουμε την εντροπία επ'αορίστου. Μπορούμε να σταματήσουμε την γήρανση για πάντα.”

Η Nicole Shanahan, η ιδρύτρια μιας επιχείρησης διαχείρισης εμπορικών σημάτων-πατεντών, ανακοίνωσε ότι η εταιρεία της θα επιθεωρούσε πατέντες σχετικές με την μακροζωία που ο Yun είχε δεσμευτεί για αυτό τον σκοπό. “Είμαι εδώ με τον αγαπημένο μου Sergey” είπε, αναφερόμενη στον φίλο της Sergey Brin, συνιδρυτή της Google. “ Και αυτός μου τηλεφώνησε χθες και μου είπε “ Διαβάζω αυτό το βιβλίο, “ Homo Deus”-Άνθρωπος Θεός- και λέει στην σελίδα 28 ότι πρόκειται να πεθάνω.” Κι εγώ είπα, “Λέει για σένα προσωπικά;” και αυτός είπε, “Ναι !” (Στο βιβλίο ο συγγραφέας Yuval Noah Harari, συζητά την έρευνα αντί-γήρανσης της Google και γράφει ότι η εταιρεία “πιθανόν δεν θα λύσει τον θάνατο εγκαίρως για να κάνει τους συνιδρυτές της Google, Larry Page και Sergey Brin αθάνατους). Ο Brin καθισμένος λίγα μέτρα πιο πέρα, έκανε ένα έντονα διφορούμενο νεύμα προς το πλήθος : Ναι με ξεχώρισαν για τον θάνατο·όχι δεν σχεδιάζω στην πραγματικότητα να πεθάνω.

Αφού ο Moby διαφήμισε ότι είναι χορτοφάγος, ο Dzau κάλεσε την Martine Rothblatt, την ιδρύτρια μιας βιοτεχνολογικής εταιρείας που ονομάζεται United Therapeutics, που σκοπεύει να αναπτύξει νέα όργανα από το DNA των ανθρώπων. “Ξεκάθαρα, είναι πιθανό μέσω της τεχνολογίας, να κάνεις τον θάνατο προαιρετικό.” είπε η Rothblatt ( Αυτή έχει κιόλας παραγγείλει μια εφεδρική εκδοχή της γυναίκας του Bina - ένα ρομπότ – “κλώνο μυαλού” εν ονόματι Bina 48). Η γήρανση έχει καιρό τώρα την έλλειψη αυτού του είδους της εκφρασμένης  υποστήριξης που αύξησε την ενημέρωση για τον H.I.V και για τον καρκίνο του μαστού. Ως είδος τα πάμε πολύ άσχημα στο να κινητοποιηθούμε εναντίον μια καθυστερημένης μαζικής καταστροφής (όρα: κλιματική αλλαγή). Οι ηλικιωμένοι είναι μοιρολατρικά ηττημένοι και οι νέοι δεν πιστεύουν ότι θα μεγαλώσουν. Όμως η Rothblatt πρότεινε ότι αυτή η βραδιά σηματοδοτούσε το σημείο καμπής. Στρεφόμενη στον Dzau αυτή διακήρυξε “ Είναι υπερβολικά ευχάριστο να έχεις την επιτομή του κατεστημένου, τον πρόεδρο της Εθνικής Ακαδημίας της Ιατρικής να λέει “ Κι εμείς επίσης επιλέγουμε να κάνουμε τον θάνατο προαιρετικό”. Η συνάθροιση έλαμψε με την πεποίθηση ότι τέτοιες εκδηλώσεις μπορούν να πυροδοτήσουν την πεποίθηση ότι εκείνοι μέσα στο δωμάτιο μπορούν να καθορίσουν την μοίρα όλων εκείνων έξω από το δωμάτιο.

Λίγο πιο πίσω ο Andy Conrad σήκωσε ένα μικρόφωνο για να αμφισβητήσει την έμφαση στην επέκταση της μέγιστης διάρκειας ζωής που είναι τώρα γύρω στα 115. Ο Conrad είναι ανώτατο στέλεχος της Verily, μιας εταιρείας επιστημών ζωής που ανήκει στην μητέρα εταιρεία της Google την Alphabet. Όπως και οι περισσότεροι επιστήμονες στο δωμάτιο έχει ως σκοπό απλά να βοηθήσει τους ανθρώπους να απολαύσουν αρκετά περισσότερα χρόνια ζωής με προσαρμοσμένη ποιότητα. Αυτός ρώτησε “ Δεν είναι η “μακροζωία” ένα εσφαλμένο όνομα ; Δε θα έπρεπε να είναι “να ζεις περισσότερο και καλά” ή “η διάρκεια της υγείας”; Οι βιολόγοι έγνευσαν καταφατικά με ανακούφιση.

Ο Norman Lear ακόμη δραστήριος και δυνατός στα 92 του, έκλεισε την βραδιά λέγοντας, “Πριν 7 χρόνια, έγραψα ένα πιλοτικό σενάριο για ένα τηλεοπτικό σόου που ονομαζόταν “Μάντεψε ποιος πέθανε ;” για ανθρώπους σε μια κοινότητα συνταξιούχων. Μόλις σήμερα έμαθα ότι πρόκειταινα γυριστεί.” Τα δημογραφικά στοιχεία του τηλεοπτικού κοινού τον πρόλαβαν· μέχρι το 2020, για πρώτη φορά θα υπάρχουν περισσότεροι άνθρωποι στην Γη άνω των 65 από ότι κάτω των 65. Ο Lear συνέχισε “έτσι αυτό που θέλω να σας προσφέρω είναι ότι τώρα έχουμε την θεατρική σκηνή για να παρουσιάσουμε μερικά από τα πράγματα που είπαμε απόψε σ΄ένα εθνικό κοινό.” Περισσότερα χειροκροτήματα: Το μήνυμα θα διαδιδόταν. Αλλά ποιο μήνυμα ; Ο θάνατος θα πρέπει να περιμένει ;

Για δεκαετίες, η λύση για την γήρανση φαινόταν απλά δεκαετίες μακριά. Στις αρχές του ΄90, η έρευνα πάνω στο C.elegans, ένα μικροσκοπικό νηματώδες σκουλήκι που μοιάζει με μικρό χνούδι, έδειξε ότι μόνο μια μετάλλαξη γονιδίου παράτεινε την ζωή του και ότι μια άλλη μετάλλαξη μπλόκαρε αυτή την παράταση. Η ιδέα ότι η ηλικία μπορεί να χειραγωγηθεί, παίζοντας με μερικά κουμπιά πυροδότησε μια έκρηξη έρευνας και σύντομα διάφορες κλινικές ταπεινωτικές παρεμβάσεις είχαν αυξήσει την διάρκεια ζωής του σκουληκιού κατά ένα παράγοντα του δέκα και αυτές των ποντικών του εργαστηρίου κατά ένα παράγοντα του δύο. Η επιστημονική ομοφωνία άλλαξε. Η γήρανση έγινε από το να είναι το τελικό στάδιο (εξώφυλλο του TIME από το  1958: “Γερνώντας Χρήσιμα”) και ένα κοινωνικό θέμα (ΤΙΜΕ, 1970: “Γερνώντας στην Αμερική. Η Ανεπιθύμητη Γενιά”) σε κάτι αποφευκτό (1996: “Για πάντα Νέος”) ή τουλάχιστον κάτι πάρα πολύ καθυστερημένο (2015: “Αυτό το μωρό θα μπορούσε να ζήσει μέχρι τα 142”). Ο θάνατος δε θα ήταν πια ένα μεταφυσικό πρόβλημα, απλά ένα τεχνικό.

Ο εορτασμός ήταν πρόωρος. Ο Gordon Lithgow ένας από τους πρώτους ερευνητές του C.elegans μου είπε, “ Στην αρχή νομίσαμε ότι θα ήταν απλό - ένα ρολόι ! -  αλλά τώρα έχουμε βρει περίπου 550 γονίδια στο σκουλήκι που μετατονίζουν την διάρκεια ζωής. Και υποψιάζομαι τα μισά από τα 20.000 γονίδια του γονιδιώματος είναι με κάποιο τρόπο εμπλεγμένα.” Αυτό για ένα σκουλήκι με μόλις 959 κύτταρα. Το βιβλίο του κώδικα είναι πολύ πιο πολύπλοκο για τα ζώα που διεγείρουν τη ζήλεια μας: η μέλισσα κάμπια που τρέφεται άφθονα με βασιλικό πολτό που μετατρέπεται σε μια βασίλισσα χωρίς ηλικία. Ο καρχαρίας της Γροιλανδίας που ζει 500 χρόνια και δεν παθαίνει καρκίνο· ακόμα και η ταπεινή αχιβάδα, το είδος που χρησιμοποιείται στην στρειδόσουπα που κρατά το ρεκόρ των 507.

Για μας η γήρανση είναι η υφέρπουσα και μετά καταστροφική δυσλειτουργία των πάντων, όλα ταυτόχρονα. Τα μιτοχόνδρια μας εκπύουν, το ενδοκρινικό μας σύστημα βουλιάζει, το DNA μας σπάει. Η όραση μας, η ακοή μας και η δύναμη μας μειώνονται, οι αρτηρίες μας φράζουν, και το μυαλό μας θαμπώνει, παραπαίουμε, σταματάμε και δε λειτουργούμε πια. Εκπίπτουμε. Κάθε ερευνητικό επίτευγμα, κάθε ανακοίνωση μιας λύσης “πασπαρτού” που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να τα επαναφέρουμε όλα αυτά, έχει ακολουθηθεί από εμπόδια και σύγχυση. Πριν μερικά χρόνια, υπήρχε μεγάλος ενθουσιασμός για τα τελομερή, ειδικότητα της Liz Blackburn – ρυθμιστές του DNA που προστατεύουν τις άκρες των χρωμοσωμάτων όπως ακριβώς τα ακροφύσια – οι πλαστικές άκρες – προστατεύουν τις άκρες των κορδονιών. Καθώς γερνάμε, τα τελομερή μας γίνονται πιο κοντά και όταν αυτές οι ασπίδες πέσουν, τα κύτταρα σταματούν να διαιρούνται (Όπως είπε η Blackburn  “Βάζει τα κύτταρα σε μια τρομερά ανησυχητική κατάσταση”). Αν μπορούσαμε να επεκτείνουμε τα τελομερή συνέχισε το σκεπτικό, μπορεί να αντιστρέψουμε τη γήρανση. Αλλά αποδεικνύεται  ότι τα ζώα με μακριά τελομερή όπως τα ποντίκια του εργαστηρίου, δεν έχουν απαραίτητα μεγάλες ζωές και ότι η τελομεράση, το ένζυμο που προωθεί την ανάπτυξη των τελομερών, ενεργοποιείται επίσης στην μεγάλη πλειοψηφία των καρκινικών κυττάρων. Όσο περισσότερα γνωρίζουμε για το σώμα, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούμε πόσα λίγα ξέρουμε.

Όμως οι ερευνητές βυθίζονται όλο και πιο πέρα. Η κατανόηση, δεν είναι προϋπόθεση για μια πετυχημένη παρέμβαση, τονίζουν· δεν είχαμε καμιά πραγματική κατανόηση την επιστήμης των ιών ή του ανοσοποιητικού συστήματος όταν αρχίσαμε να εμβολιάζουμε τον κόσμο ενάντια στην ευλογιά.

Μέσα στο σκοτάδι της επιστημονικής έρευνας, κάθε ερευνητής στρέφεται σε μια κυρίαρχη μεταφορά για καθοδήγηση. Του Aubrey de Grey του αρέσει να συγκρίνει το σώμα με ένα αυτοκίνητο : ένας μηχανικός μπορεί να διορθώσει μια μηχανή χωρίς να κατανοεί απαραίτητα την φυσική της εσωτερικής καύσης και επιμελώς ανακαίνισε ένα αυτοκίνητο αντίκα να λειτουργεί κανονικά. Ο De Grey είναι ανώτατο επιστημονικό στέλεχος του Ερευνητικού Ιδρύματος SENS της Silicon Valley, που είναι τα αρχικά για τις λέξεις Strategies for Engineered Negligible Senescence – Στρατηγικές της Μηχανικής Αμελητέας Γήρανσης – ένας εντυπωσιακός τρόπος για να πεις “Σχεδιάζοντας μια ολοκληρωμένη συντήρηση του αυτοκινήτου”. Ένας Άγγλος που ξεκίνησε την καριέρα του με μια δεκαετία δουλειάς πάνω στην Τεχνητή Νοημοσύνη, μιλάει με γρήγορη ροή συχνά ενώ χαϊδεύει το μούσι του που έχει το μήκος του Rasputin. Ο De Grey έχει προτείνει ότι αν επιδιορθώσουμε επτά τύπους σωματικών ανωμαλιών, θα είμαστε στην κατεύθυνση του να ζήσουμε για περισσότερα από 1.000 χρόνια (υποθέτοντας ότι μπορούμε να αποφύγουμε να χτυπηθούμε από ένα αυτοκίνητο ή από έναν αστεροειδή).

Όταν τον συνάντησα στο γραφείο του στο SENS, με θέα το βουνό, μου είπε, “Οι γεροντολόγοι έχουν παραπλανηθεί οικτρά ψάχνοντας για μια ριζική αιτία της γήρανσης, όταν στην πραγματικότητα όλα καταρρέουν ταυτόχρονα επειδή όλα μας τα συστήματα είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους και είναι αλληλοεξαρτώμενα. Έτσι πρέπει να διαχωρίσουμε και να κατακτήσουμε”. Απλά πρέπει να επαναφέρουμε την ελαστικότητα των ιστών, να αντικαταστήσουμε τα κύτταρα που έχουν σταματήσει να διαχωρίζονται κα να αφαιρέσουμε εκείνα που είναι τοξικά, να αποτρέψουμε τις συνέπειες των μεταλλάξεων του DNA και να και να καθαρίσουμε τα κολλώδη υπό-προϊόντα όλων των παραπάνω. Αν μπορέσουμε να αφοπλίσουμε αυτούς τους δολοφόνους, ο De Grey προτείνει, θα πρέπει να κερδίσουμε 30 χρόνια υγιούς ζωής και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου θα κάνουμε αρκετές επιπλέον προόδους που θα αρχίσουμε να γινόμαστε βιολογικά νεότεροι. Θα καταφέρουμε “την ταχύτητα διαφυγής της μακροζωίας”

Ο De Grey ενοχλεί πολλούς στην κοινότητα της επέκτασης της ζωής και ένας λόγος μπορεί να είναι ο ακραίος τρόπος ζωής του. Μου είπε, “ Μπορώ να πιω όσο θέλω και δεν έχει καμιά επίδραση. Δεν χρειάζεται καν να γυμναστώ, είμαι τόσο καλά βελτιστοποιημένος.” Μέχρι πρότινος, διατηρούσε δύο σχέσης και μια σύζυγο. “Τώρα”, είπε, “Είμαι  αρραβωνιασμένος και οι πολυγαμικές μου μέρες ανήκουν στο παρελθόν”

Μα η κύρια αιτία είναι ο προφητικός αέρας της βεβαιότητας. Το βιβλίο του τού 2007, “Τελειώνοντας την Γήρανση” είναι γεμάτο με επακριβή έρευνα σχετικά με τα εμπόδια του να ζεις περισσότερο και πρότεινε λύσεις τόσο φιλόδοξες που μοιάζουν με επιστημονική φαντασία. Η επιδιόρθωση που προτείνει ο De Grey για την μετάλλαξη του μιτοχονδρίου, για παράδειγμα, είναι να εισάγουμε λαθραία εφεδρικά αντίγραφα του DNA από τα μιτοχόνδρια μέσα στην καμπύλη του πυρήνα, γεγονός το οποίο η εξέλιξη ενοχλητικά απέτυχε να κάνει – πιθανώς επειδή οι πρωτεΐνες που είναι απαραίτητες στα μιτοχόνδρια θα μπερδευόταν κατά την διάρκεια του ταξιδιού τους μέσα από υδαρές κυτταρικό σώμα. Η δική του επιδιόρθωση για αυτό, κινώντας το DNA προς μια κατεύθυνση και τις πρωτεΐνες που παράγει προς άλλη, ανέρχεται σε ένα είδος υποκυτταρικού Hokey Pokey(σημ. Μεταφρ. χορού που τα χέρια και τα πόδια μπαινοβγαίνουν εναλλάξ). Πολλοί επιστήμονες εγκωμιάζουν τον De Grey για την ανατόμιση, την βαθειά ανάλυση των κύριων απειλών όμως προβλέπουν την αντιμετώπιση των προβλημάτων όλων των επτά διαδρομών μέσω τέτοιων προγραμμάτων – και πρέπει να αντιμετωπισθούν όλα τα προβλήματα για να δουλέψει το σχέδιο του - ως μια θνησιγενή εργασία. Ο Matt Kaeberlein, ένας βιογεροντολόγος στο Πανεπιστήμιο Washington είπε, “Είναι σα να λες, 'Το μόνο που έχω να κάνω για να ταξιδέψω σε ένα άλλο ηλιακό σύστημα είναι αυτά τα επτά πράγματα. Πρώτα, επιτάχυνε τον πύραυλο σου στα τρία τέταρτα της ταχύτητας του φωτός...'”

Η μεγάλη πλειοψηφία των επιστημόνων που ασχολούνται με την μακροζωία ασχολούνται με την επέκταση της διάρκειας της υγείας και όχι με την αθανασία. Θέλουν να μας δώσουν μια πιο υγιή ζωή ακολουθούμενη από μια “συμπιεσμένη νοσηρότητα” - έναν γρήγορο και ανώδυνο θάνατο. Αυτοί οι επιστήμονες επικεντρώνονται στην χρονική σειρά: από το 1900, η διάρκεια ζωής του ανθρώπου έχει αυξηθεί κατά 30 χρόνια, και έτσι ως συνέπεια, έχουμε καρκίνο. Καρδιοπάθειες, εγκεφαλικά, διαβήτη και άνοια. Η γήρανση είναι κύρια προϋπόθεση για τόσες πολλές ασθένειες που η “γήρανση” και η “ασθένεια” είναι ουσιαστικά μετωνυμίες. Τα ατυχήματα και η βία είναι οι κύριες αιτίες θανάτου μέχρι τα 44, μετά ο καρκίνος ανεβαίνει στην κορυφή και μετά τα 65 η καρδιοπάθεια. Αυτοί που θέλουν να επεκτείνουν την διάρκεια της υγείας θέλουν να καταλάβουν τις αιτιολογίες του καρκίνου και της καρδιοπάθειας και να τις μπλοκάρουν. Γιατί σχεδόν ποτέ δεν υποφέρουμε από αυτές τις ασθένειες  στα δύο μας ; Πως μπορούμε να επεκτείνουμε αυτή την προστασία ως τα 102 μας ; Μα αν θεραπεύαμε τον καρκίνο θα προσθέταμε 3,3 χρόνια στο μέσο όρο ζωής· η επίλυση των καρδιοπαθειών μας δίνει και άλλα 4. Αν είχαμε εξαλείψει όλες τις ασθένειες ο μέσος όρος ζωής ίσως να επεκτεινόταν ως τα 90. Για να ζήσουμε παραπάνω, πρέπει να επιβραδύνουμε την ίδια την γήρανση.

Ακόμα κι αν το κάνουμε αυτό, πιστεύουν αυτοί που ασχολούνται με την επέκταση της διάρκειας της υγείας, δεν πρόκειται να ζήσουμε για πάντα, ούτε και θα έπρεπε. Ανησυχούν για την γρήγορη εξάντληση των φυσικών πόρων και της Κοινωνικής Ασφάλισης· για την πιθανότητα ένας Στάλιν ή ένας Nugabe να μείνουν στην εξουσία· για το χάσιμο νέων ιδεών από τους νέους· και για την βαθειά βαρεμάρα της ζωής μας. Η Amy Wagers, μια ερευνήτρια, στο Harvard μου είπε, “Μέρος του νοήματος της ζωής είναι ότι πεθαίνουμε”. Οι Έλληνες προειδοποίησαν σχετικά με τον κίνδυνο να αρπάξουμε τις δυνάμεις των Θεών. Δεν είχε αποτέλεσμα για τον Ασκληπιό ή τον Αχιλλέα και ακόμη χειρότερα για τον Τίθων, του οποίου η ερωμένη Ηώς ικέτευσε τον Δία να του χαρίσει την αιώνια ζωή αλλά ξέχασε να ζητήσει την αιώνια νεότητα επίσης. Άρρωστος, γέρος και δυστυχισμένος ο Τίθων τελικά συρρικνώθηκε σε τζιτζίκι που τιτίβιζε ασταμάτητα παρακαλώντας για απελευθέρωση.

Όταν συνάντησα τον Ned David, νόμισα πως ήταν γύρω στο 30. Είχε ένα αρυτίδωτο πρόσωπο και πυκνά πυρόξανθα μαλλιά, περπατούσε γρήγορα με τα χέρια του μέσα στις τσέπες του τζην του και φορούσε κόκκινα μποτάκια (σταράκια) Converse.

O David είναι 49. Είναι βιοχημικός και συνιδρυτής μίας start up στην Silicon Valley που ονομάζεται Unity Biotechnology. Η Unity έχει ως στόχο τα γερασμένα κύτταρα- κύτταρα που καθώς γερνούν αρχίζουν και παράγουν μια άχρωμη, άοσμη, επιβλαβή κόλλα που ονομάζεται SASP, που οι ερευνητές στο Unity την αποκαλούν “τοξίνη -ζόμπι” επειδή κάνει τα άλλα κύτταρα γερασμένα και απλώνει μια χρόνια φλεγμονή σ' όλο το σώμα. Στα ποντίκια, οι θεραπείες της Unity καθυστερούν τον καρκίνο, εμποδίζουν την καρδιακή υπερτροφία και αυξάνουν την μέση διάρκεια ζωής κατά 35% . “ Νομίζουνε ότι τα φάρμακα μας εξανεμίζουν το 1/3 των ασθενειών του ανθρώπου στον ανεπτυγμένο κόσμο.”, μου είπε ο David.

O David δεν παίρνει κανένα φάρμακο της Unity, τα οποία δεν θα εμφανιστούν στην αγορά για τουλάχιστον 7 χρόνια. Η νεότητα του προέρχεται από υπάρχουσες θεραπείες: παίρνει μετφορμίνη- ένα φάρμακο για τους διαβητικούς που έχει κάνει τους ηλικιωμένους διαβητικούς να ζουν περισσότερο από μία υγιή ομάδα ελέγχου - και ρητίνη Α για το πρόσωπό του. Επίσης κολυμπά πολύ, έχοντας παρατήσει το τρέξιμο λόγω οστεοαρθρίτιδας της σπονδυλικής στήλης. “ Με κατηγορούν συχνά εδώ ότι επιλέγω τα πράγματα στα οποία δουλεύουμε με βάση τα προβλήματα της γήρανσης που έχω” είπε ο David. “ Αλλά εξαιτίας των φαρμάκων μας προβλέπω ότι θα ξανατρέξω!”

Mια συστηματική προσέγγιση στην γήρανση, η οποία ιδανικά θα είχε ως αποτέλεσμα ο γενικός γιατρός σου να σου γράψει ένα “Χάπι του Θεού” είναι φιλοσοφικά ελκυστική αλλά οικονομικά ανέφικτη. Οι φαρμακευτικές και οι βιοτεχνολογικές εταιρίες βγάζουν χρήματα μόνο αν θεραπεύσουν ασθένειες και επειδή η γήρανση επηρεάζει τα πάντα το F.D.A.(Ο Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων και Τροφίμων της Αμερικής) δεν την αναγνωρίζει ως “ένδειξη” επιρρεπή προς θεραπεία ( ή για αποζημίωση από ασφαλιστικές εταιρίες). Έτσι η Unity στοχεύει στο γλαύκωμα , στην εκφύλιση της ωχράς κηλίδας και στην αρθρίτιδα. Το ψυγείο στο εργαστήριο είναι γεμάτο με ανθρώπινα μάτια και χόνδρο από γόνατα. Αυτή είναι μια εθιμοτυπική προσέγγιση ενός κατά συρροή-ειδικού προς την  γήρανση, που την αντιμετωπίζει σύμπτωμα-σύμπτωμα: Ας επιδιορθώσουμε αυτά τα μάτια και μετά να σε στείλουμε στον δρόμο για ένα νεφρό τρισδιάστατης αποτύπωσης.

Το προηγούμενο φθινόπωρο, η Unity μάζεψε 116 εκατομμύρια δολάρια από επενδυτές όπως ο Jeff  Bezos και ο Peter Thiel, δισεκατομμυριούχοι πρόθυμοι να επιμηκύνουν τις ζωές μας ή τουλάχιστον τις δικές τους σε μια διάρκεια που ο Thiel έχει εντοπίσει ως το “ποτέ”. Σ'ένα πεδίο γεμάτο με τσαρλατάνους, η επίδραση τύπου Dorian Gray του Ned David έχει ληφθεί υπόψη στην συλλογή κεφαλαίων. “Mια τάξη επενδυτών όπως η Fidelity θεωρεί ανησυχητική την εμφάνιση μου” είπε. “Μια άλλη τάξη- ο τύπος της Silicon Valley, ένας Peter Thiel- θεωρεί ανησυχητικό όποιον φαίνεται πάνω από τα 40.”

Παραδοσιακά, ήταν οι γκριζαρισμένοι μεγιστάνες της τεχνολογίας που χρηματοδοτούσαν την έρευνα, ελπίζοντας να αναστατώσουν την δομή του ταξιδιού σε  τρεις πράξεις της Silicon Valley : χάκερ της ζωής, ροκ ορειβάτης, πτώμα. Τώρα η γήρανση έχει σφραγίδα στον κόσμο των start up. Ο Arran Sabeti, ο 30χρονος  ιδρυτής της τεχνολογικής εταιρίας ZeroCater μου είπε, “ Η πρόταση ότι μπορούμε να ζήσουμε για πάντα είναι προφανής. Δεν παραβιάζει τους νόμους της φυσικής, έτσι θα τα καταφέρουμε.“  Ο Sabeti περνάει τον χρόνο του διαβάζοντας μεταμελέτες θνησιμότητας παντός αιτίου και είναι επενδυτής στο Longetivity Fund (Ταμείο Μακροζωίας), ενός ταμείου υψηλού ρίσκου που ιδρύθηκε πρόσφατα από την Laura Deming. Η Deming  που είναι 22, ορίζει την αγορά μακροζωίας ως μια ευκαιρία “200+ δισεκατομμυρίων δολαρίων” αλλά μου είπε ότι “είναι πραγματικά αδύνατο να πεις πόσο μεγάλο θα είναι, γιατί αν θεράπευες την γήρανση θα άλλαζες την ιατρική για πάντα”.

Απολύτως φυσικά ήταν η Google που μεταμόρφωσε την άποψη της Valley για την γήρανση. Εντυπωσιακά, ίσως, ήταν ο Bill Maris από την εταιρία που ήταν πρωτεργάτης. Ως ο  ιδρυτής και Ανώτατο Διευθυντικό Στέλεχος της Google Ventures, ο Μaris οδήγησε πετυχημένες επενδύσεις σε εταιρίες όπως η Nest και η Uber. Ήταν φιλικός, τον θαύμαζαν και οικονομικά ασφαλής- όχι ένας προφανής μοντέρνος- αλχημιστής. Ωστόσο, μου είπε “Οι σκέψεις μου μπορούν να στραφούν σε σκοτεινά πράγματα όταν είμαι μόνος μου”. Ο πατέρας του πέθανε από όγκο στον εγκέφαλο το 2001, όταν ο Maris ήταν 26. “ Είμαι ειδικευμένος στις νευροεπιστήμες, έχω δουλέψει σε νοσοκομείο αλλά μέχρι να πεθάνει ο πατέρας μου δεν κατάλαβα την οριστικότητα του “έφυγε και δεν θα τον ξαναδώ ποτέ” είπε.

Ο Maris που είναι 42, είναι ένας μακροχρόνιος χορτοφάγος που γυμνάζεται σε ελλειπτικό μηχάνημα για μία ώρα κάθε μέρα. Ανακουφίζεται από την γνώση ότι ο επιστήμονας που εκτέλεσε την τρισδιάστατη σάρωση του εγκεφάλου του εγκωμίασε τον ισχυρό μεσολόβιο του, την ομάδα των ιστών νεύρων που συνδέουν τα ημισφαίρια. (Ο Maris εκθέτει τα αστραφτερά πολυμερή μοντέλα του εγκεφάλου του και τις γυναίκας του κάτω από γυάλινες καμπάνες στο γραφείο του). Αλλά τέτοιες προφυλάξεις και πλεονεκτήματα ήταν προσωρινά, προσωπικές προσωρινές λύσεις. Πως θα μπορούσε να λύσει το πρόβλημα μονίμως και για όλους ;

Αποφάσισε να φτιάξει μία εταιρία που θα έλυνε τον θάνατο. Συζήτησε την ιδέα με τον Ray Kurzweil τον μελλοντιστή που έκανε δημοφιλή την ιδέα της Μοναδικότητας - την ιδέα ότι οι άνθρωποι θα συγχωνευθούν με Τεχνητή Νοημοσύνη και θα υπερβούν τους βιολογικούς μας περιορισμούς - και ο Kurzweil ήταν ενθουσιασμένος.

Ο Maris, επίσης, το συζήτησε με τον Andy Conrad τον γενετιστή που διευθύνει την Alphabet Verily και ο Conrad ήταν σκεπτικώς αποθαρρυντικός. Το πρώτο πρόβλημα ήταν η μακρά μελέτη πάνω στους ανθρώπους: Είναι δύσκολο να πραγματοποιήσεις μια κλινική δοκιμή σε ανθρώπους πειραματόζωα που χρειάζονται 80 χρόνια για να πεθάνουν. (Ένα σχετικό θέμα είναι ότι δεν έχουμε κανένα αποδεκτό μοντέλο για το πως να μετρήσουμε την βιολογική ηλικία, η οποία συχνά διαφέρει σημαντικά από την χρονολογική ηλικία . Τα 70 δεν είναι τα νέα 50 για τον Ozzy Osbourne, για παράδειγμα).Το δεύτερο πρόβλημα ήταν η έντονη δυσκολία καθορισμού για το εάν μια οποιαδήποτε φαινομενική αιτία γήρανσης είχε στην πραγματικότητα μια αιτιώδη συνάφεια ή ήταν απλά συσχετική μιας άλλης πιο κρυφής διαδικασίας.

“Ο Andy πράγματι προσπάθησε να “παγώσει” τον ενθουσιασμό για αυτή την ιδέα” είπε ο Maris . “Μα δεν υπήρχαν καθόλου θέματα με το δεδομένο. Δεν είπε “Η γήρανση είναι μια γενετική ασθένεια” ή “ Το Google ποτέ δεν θα το χρηματοδοτήσει αυτό.” Το 2011 ο Μaris πέταξε την ιδέα για την προτεινόμενη του εταιρία στο John Doerr, έναν διακεκριμένο κεφαλαιούχο υψηλού ρίσκου ο οποίος είναι στο Δ.Σ. της Alphabet. “ Φαντάσου ότι έβρισκες ένα λυχνάρι σε μία παραλία και ένα τζίνι έβγαινε και σου χάριζε μία ευχή”, είπε ο Maris. “ Αν ήσουν έξυπνος, η πρώτη σου ευχή θα ήταν για αναρίθμητες ευχές.”  Καθώς ο Doerr έγνεψε καταφατικά, ο Μaris συνέχισε, “ Ας πούμε ότι πρόκειται να ζήσεις, το πολύ, άλλα 30 χρόνια.” Ο Doerr μόλις είχε γίνει 60. “Αν η κάθε μέρα είναι 1 ευχή, τότε είναι μόνο ανάμεσα σε μία και σε 10.000 ευχές. Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ θέλω να προσθέσω κι άλλες. Θέλω να προσθέτω ευχές πιο γρήγορα από το να αφαιρώ.” Ο Doerr, αντιμέτωπος με τα όρια της δικής του διάρκειας ζωής, ενθουσιάστηκε. Όταν ο Maris προσπάθησε να πείσει τους ιδρυτές της Google, ο Sergey Brin, ο οποίος έχει ένα γονίδιο προδιάθεσης προς την ασθένεια του Parkinson , λάτρεψε την ιδέα και ο Larry Page φώναξε “ Πρέπει να το κάνουμε εδώ!”

Το 2013 η Google ξεκίνησε την Calico, που είναι συντομογραφία του California Life Company, με 1.000.000.000 κεφάλαιο. “Η Calico πρόσθεσε μία τεράστια ποσότητα αξιοπιστίας στην έρευνα για την γήρανση” μου είπε ο George Vlasuk, ο πρόεδρος της βιοτεχνολογικής start up που ονομάζεται Navitor. “Έχουν λεφτά, δύναμη μυαλού και χρόνο.” Μα η Calico αποδείχτηκε πολύ μυστικοπαθής. Το μόνο που έγινε γνωστό είναι ότι παρακολουθεί 1.000 ποντίκια από την γέννηση τους ως τον θάνατο τους για να προσπαθήσουν να καθορίσουν “βιολογικά σημάδια” της γήρανσης- Βιοχημικές ουσίες των οποίων τα επίπεδα προβλέπουν την θνησιμότητα· ότι έχουν μια αποικία από γυμνούς τυφλοπόντικες που ζουν για 30 χρόνια και είναι απίστευτα άσχημοι· και  ότι έχουν επενδύσει σε φάρμακα που ίσως αποδειχθούν βοηθητικά στο διαβήτη και στο Alzheimer. (Η εταιρεία αρνήθηκε να σχολιάσει).

Ένας αριθμός από επιστήμονες της μακροζωίας ομολογούν την απογοήτευση τους προς την κατεύθυνση της Calico. O Nir Barzilai, ένας γενετιστής που είναι πρωτοπόρος στον τομέα της γήρανσης μου είπε “ Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρουμε τι κάνουν μα ότι και να κάνουν δεν φαίνεται να επιτίθεται στο πρόβλημα.” Ένας άλλος επιστήμονας που είναι ενήμερος με τις εργασίες της Calico είπε ότι διεκπεραιώνει την αποστολή της με σύνεση ότι η εταιρία ξεκίνησε μοιραία ως ένα έργο ματαιοδοξίας. Ο επιστήμονας είπε, “Αυτό είναι τόσο αυτό-εξυπηρετικό όσο και το ότι οι Μέδικοι έκτισαν μια Αναγεννησιακή εκκλησία στην Ιταλία, με λίγο παραπάνω ναρκισσισμό της Silicon Valley. Βασίζεται στην ενόχληση πολλών πετυχημένων πλούσιων ανθρώπων για το ότι η ζωή είναι πολύ σύντομη :' Έχουμε όλα αυτά τα χρήματα, αλλά μπορούμε μόνο να ζήσουμε μια φυσιολογική διάρκεια ζωής'”

Ο Maris, που έχει αποχωρήσει από την Google Ventures διαφώνησε έντονα με αυτή την άποψη, “ Δεν έχει να κάνει με το ότι οι δισεκατομμυριούχοι της Silicon Valley θα ζουν για πάντα από το αίμα των νέων ανθρώπων” είπε, “'Έχει να κάνει με ένα μέλλον 'Star Trek' όπου κανένας δεν πεθαίνει από αποτρέψιμες ασθένειες, όπου η ζωή είναι δίκαια.”

Αν οι δισεκατομμυριούχοι της Silicon Valley καταλήξουν να διατηρηθούν από το αίμα νέων, θα ικανοποιήσουν έναν αρχαίο πόθο. Το 1615 ένας γερμανός γιατρός  πρότεινε ότι “το ζεστό και αποσταγμένο αίμα ενός νέου ανθρώπου θα χυθεί μέσα σε έναν γέρο σαν να ήταν από ένα σιντριβάνι νεότητας.” Το 1924, ο φυσικός και μπολσεβίκος Alexander Bogdanov  άρχισε μεταγγίσεις αίματος νέων και ένας άλλος επαναστάτης του έγραψε ότι “έμοιαζε σαν να έχει γίνει 7, ίσως, 10 χρόνια νεότερος.” Τότε ο Bogdanov πήρε το αίμα ενός φοιτητή που είχε και ελονοσία και φυματίωση και πέθανε. Η Παραβίωση, η χειρουργική ένωση κυκλοφορικών συστημάτων αίματος, είχε μια άκρως φρικαλέα ιστορία στους ανθρώπους - όταν δοκιμάστηκε ως ένα μέτρο απελπισίας σε ασθενή τελικής φάσης καρκίνου, το 1951, ένα δίχρονο αγοράκι έχασε μέρος του ποδιού του από γάγγραινα – και στα τρωκτικά που αντιστάθηκαν να ενωθούν. Μια μελέτη του 1956 προειδοποίησε, “ Αν δυο ποντίκια δεν προσαρμοσθούν το ένα με το άλλο, το ένα θα μασήσει το κεφάλι του άλλου μέχρι να καταστραφεί.”

Συνεχίσαμε να προσπαθούμε. Το 2005, ένα εργαστήριο στο Stanford, που διευθύνεται από έναν βιολόγο βλαστοκυττάρων και νευρολόγο εν ονόματι Tom Rando ανακοίνωσε μια ετεροχρονισμένη παραβίωση ή μια ανταλλαγή αίματος ανάμεσα σε γεροντότερα και νεότερα ποντίκια, που ανανέωσαν το συκώτι και τους μύες των γεροντότερων. Τα Βαμπίρ σ'όλο τον κόσμο ένοιωσαν δικαιωμένα. Το προηγούμενο  φθινόπωρο, στο 'Late Show' ο Stephen Colbert προειδοποίησε τους εφήβους ότι ο πρόεδρος Trump θα αντικαθιστούσε το Obamacare με υποχρεωτική παραβίωση. “Πρόκειται να βάλει ένα καλαμάκι μέσα σας σαν να ήσαστε χυμός Capri Sun σε σακουλάκι.”

Οι επιχειρηματίες και οι κεφαλαιούχοι υψηλού ρίσκου έχουν επίσης τοποθετήσει τα καλαμάκια τους. Ο Rando είπε, “ Είχα πολλές συναντήσεις με νεαρούς δισεκατομμυριούχους της Silicon Valley και όλοι, σε ποικίλα επίπεδα, θέλουν να μάθουν πότε θα κυκλοφορήσουν τα μυστικά και για να μπορέσουν να ενταχθούν στο επόμενο μεγάλο βήμα αλλά και για να επωφεληθούν προσωπικά. Κι εγώ λέω, “ Αυτή δεν είναι μια εφαρμογή στα κινητά. Αν δεις την βιολογία από μια τεχνολογική πλευρά, θα απογοητευθείς επειδή ο ρυθμός είναι πολύ αργός.”

Τα πρόσφατα χρόνια, ο τομέας της παραβίωσης έχει εξελιχθεί σε φιλονικία. Είναι ανανεωτική λύση η παρουσία πρωτεϊνών από αίμα νέων ή η απουσία κάποιου πράγματος όπως το SASP ; Θα μπορούσε να ήταν ένα κυτταρικό υποπροϊόν από ένα ποντίκι ή η επίδραση του να δανείζεσαι το συκώτι ενός νεαρού ποντικιού; Το 2014 η Amy Wagers επιστήμονας του Harvard συμπέρανε ότι οι παράγοντες του νεαρού αίματος, ιδιαίτερα μια πρωτεΐνη που ονομάζεται GDF11 έδωσε στα γεροντότερα ποντίκια πιο δυνατό μυϊκό σφίξιμο και ανανέωσε τους εγκεφάλους τους. Οι περισσότεροι συνάδελφοι της αμφισβήτησαν τα αποτελέσματα της και η εταιρεία φαρμάκων Novartis άμεσα έκανε μια μελέτη που έδειχνε ακριβώς το αντίθετο : πρέπει να μπλοκάρεις το GDF11. Η Wager μου είπε, “ Διαφορετικές ομάδες έχουν αναφέρει ότι ποσότητες από GDF11ανεβαίνουν, κατεβαίνουν ή μένουν ίδιες με την γήρανση”. Με ένα ψυχρό χαμόγελο πρόσθεσε, “Ξεκάθαρα, μια ομάδα έχει δίκιο.”

Μετά που ο συνάδελφος του Rando, ο Tony Wyss-Coray έδειξε ότι νεαρό αίμα μπορεί να αναπτύξει νέους νευρώνες στον ιππόκαμπο του εγκεφάλου των γέρων ποντικών, μια εταιρεία που ονομάζεται Alkahest επέκτεινε την δουλειά του. Η Alkahest έχει αρχίσει να κοσκινίζει τις πάνω από 10.000 πρωτεΐνες στο πλάσμα, με την ελπίδα ότι το σωστό κοκτέιλ πρωτεϊνών μπορεί να θεραπεύσει το Alzheimer – μια διαδικασία που αναμένετε να συνεχίσει για πάνω από το ένα τέταρτο του αιώνα.

Όταν επισκέφτηκα την Alkahest πρόσφατα, ο Joe McCracken, ο αντιπρόεδρος ανάπτυξης της επιχείρησης, έδειξε βίντεο, διπλά – δίπλα, από γεννητικά ταυτόσημα, ίσης ηλικίας ποντίκια. Ήταν έτοιμα να τρέξουν τον λαβύρινθο του Barnes: Έναν δίσκο με διάσπαρτους μαύρους κύκλους ο καθένας από τους οποίους έχει μια τρύπα – μια εργαστηριακή εκδοχή  μιας ποντικότρυπας, μιας τρύπας διαφυγής στην οποία πρέπει να δραπετεύσει γεράκι που βουτά. Κατά τη διάρκεια προηγούμενων δοκιμών, είχαν εξασκηθεί να θυμούνται την τοποθεσία της τρύπας. Ο McCracken ήταν με δύο συναδέλφους εξήγησε ότι του πρώτου ποντικού του είχαν χορηγήσει ένα εικονικό φάρμακο placebo αδρανούς φυσιολογικού ορού. Το παρακολουθήσαμε να μυρίζει εδώ κι εκεί, αβέβαια, πριν τελικά σκοντάψει πάνω στην τρύπα. Χρειάστηκε ένα λεπτό και είκοσι δευτερόλεπτα. Οι άνδρες χειροκρότησαν, εκδηλώνοντας τον ενθουσιασμό τους. “Είναι όπως είμαι εγώ στον χώρο του παρκινγκ, ψάχνοντας το αυτοκίνητο μου”, είπε ο Sam Jackson το ανώτατο ιατρικό στέλεχος της εταιρείας. Τότε ο McCracken έδειξε το βίντεο με ένα ποντίκι που του είχε χορηγηθεί πλάσμα από δεκαοχτάχρονους ανθρώπους . Εκείνο το ποντίκι πήδηξε αποφασιστικά προς το ένα τμήμα του λαβύρινθου, βρήκε την τρύπα και μπήκε μέσα σε 18 δευτερόλεπτα. Τα στελέχη χαμογέλασαν πλατιά κι έγνεψαν αρνητικά: Η νεότητα.

Κάθε πειραματιστής μακροζωίας έχει φωτογραφίες ή βίντεο φυλακτά από δύο ποντίκια· ένα άτολμο και σερνόμενο με τρίχωμα σε διάφορα σημεία του σώματος του· το άλλο λεπτό και γεμάτο ζωτικότητα να παίζει ταμπούρλο με το θαυματουργό ελιξίριο. Μα μπορούν τα ποντίκια να είναι αντικαταστάτες μας; Η ενσυναίσθηση μάς μαγεύει στο να το πιστέψουμε. Όταν διαβάζεις ότι ποντίκια που αναγκάστηκαν να τρέξουν σε ένα διάδρομο – μύλο  τους έδωσαν 'μια πεντάλεπτη περίοδο προθέρμανσης και μια πεντάλεπτη περίοδο χαλάρωσης', σκέφτεσαι: Πολύ λογικό. Όμως τα ποντίκια δεν παθαίνουν καρδιακές προσβολές και οι μύες τους αρχίζουν να χαλαρώνουν απότομα παρά σταδιακά όπως οι δικοί μας. Τα ποντίκια επίσης δεν παθαίνουν Alzheimer κι έτσι οι επιστήμονες τον μιμούνται βάζοντας στα ποντίκια γονίδια από ανθρώπους. Αλλά επειδή παθαίνουμε Alzheimer μόνο όταν γεράσουμε, οι θεραπείες που ελέγχονται σε νεαρά ποντίκια συχνά αποδεικνύονται παραπλανητικές. Δεν βοηθά που τα εργαστήρια χρησιμοποιούν ακτινοβολία για να προκαλέσουν τεχνική γήρανση ή ότι τα ποντίκια του εργαστηρίου ζουν πολύ περισσότερο από τα άγρια ποντίκια. Ο Tony Wyss - Coray μου είπε, “Οι άνθρωποι λένε ' Το νεαρό ποντίκι βρίσκει την τρύπα  - Ο.Κ. Είμαστε καλά – δώσε μου την θεραπεία !' Κι εγώ λέω 'Δεν ξέρουμε αν είναι ασφαλής, δεν ξέρουμε αν τα ποντίκια είναι ίδια με τους ανθρώπους – πρέπει να περιμένεις'”  Έχουμε θεραπεύσει τον καρκίνο στα ποντίκια του εργαστηρίου πολλές φορές και τα κάναμε να ζήσουν δύο φορές περισσότερο, όμως κανένα από αυτά τα αποτελέσματα δε μας έχει οδηγήσει παραπέρα. “Τόσες πολλές φορές τα ποντίκια μας έχουν απογοητεύσει” θρήνησε ο γενετιστής Nir Barzilai.

Η κυριαρχούσα άποψη ανάμεσα στους επιστήμονες της μακροζωίας είναι ότι η γήρανση είναι ένα προϊόν όχι εξελικτικού σκοπού αλλά εξελικτικής αμέλειας: είμαστε σχεδιασμένοι να ζούμε αρκετά για να κληροδοτήσουμε τα γονίδια μας και αυτό που συμβαίνει μετά δεν έχει και πολλή σημασία. Όπως έγραψε ο επιστήμονας γήρανσης Richard A. Miller “Τα ποντίκια που αφιερώνουν την ενέργεια τους στο να τρώνε και να αναπαράγονται θα τα πάνε καλύτερα από εκείνα που ξοδεύουν πολύτιμο κεφάλαιο στην επιδιόρθωση των ματιών και στην καταπολέμηση του καρκίνου”. Ωριμάζουμε πολύ πιο αργά από τα ποντίκια και ζούμε πολύ περισσότερο επειδή εμείς, όπως οι φάλαινες και οι γυμνοί τυφλοπόντικες, έχουμε πολύ λιγότερο κίνδυνο να μας φάνε στο πρώτο έτος της ζωής μας. Όμως από την ηλικία των 30 ή 40 και πάνω, μετά που έχουμε αναπαραχθεί, ζούμε χρόνο που η εξέλιξη θεωρεί άσκοπο. Ο Eric Verdiν, το ανώτατο διοικητικό στέλεχος του Buck Institute για την έρευνα στην γήρανση, η πρωτοπόρα μη κερδοσκοπική εταιρεία στον τομέα, σημείωσε ότι “Αν συνέχιζες να γερνάς με τον ρυθμό που γερνάς ανάμεσα στα 20 και στα 30, θα ζούσες μέχρι τα 1000. Στα 30 όλα αρχίζουν και αλλάζουν.” Από εκείνο το σημείο ο κίνδυνος θανάτου διπλασιάζεται κάθε επτά χρόνια. Είμαστε όπως ο σολομός, μόνο που πεθαίνουμε σε αργή κίνηση.

Η μάχη ανάμεσα στους επιστήμονες παράτασης της υγείας και στους υπερασπιστές της αθανασίας είναι ουσιαστικά ένας διαγωνισμός ανάμεσα στη δύναμη της εξέλιξης όπως επιτάσσει η φύση και της πιθανής δύναμης της εξέλιξης όπως την κατευθύνει ο άνθρωπος. Οι πρώτοι επιστήμονες μας βλέπουν σαν υποκείμεθα σε αριθμητική  πρόοδο: οι μελέτες στα ζώα διαρκούν τον χρόνο που χρειάζεται επιστήμες ζωής προχωρούν με την ταχύτητα της ζωής. Σημειώνοντας ότι  η μέση διάρκεια του προσδόκιμου ζωής έχει αυξηθεί στις αναπτυγμένες χώρες κατά περίπου 2,5 χρόνια ανά δεκαετία, ο Verdin μου είπε, “ Αν μπορέσουμε να κρατήσουμε αυτό τον ρυθμό για τα επόμενα 200 χρόνια και να αυξήσουμε την διάρκεια ζωής μας κατά 40 χρόνια, αυτό θα είναι απίστευτο”

Οι υπερασπιστές της αθανασίας έχουν μια διαφορετική άποψη και για την ιστορία μας και για τις δυνατότητες μας. Βλέπουν αιώνες από ατελείωτες θεωρίες (ότι η γήρανση θα μπορούσε να αντιστραφεί θερμαίνοντας το σώμα ή αναπνέοντας τον ίδιο τον αέρα με νεαρές παρθένες) που γρήγορα αντικαταστάθηκαν από φάρμακα σχεδιασμένα στον υπολογιστή και θεραπείες με γονίδια. Ο Bill Maris είπε, “Η τεχνολογία της υγείας, η οποία για 5.000 χρόνια ήταν συμπτωματική και επεισοδιακή – 'Να μερικές βδέλλες' - γίνεται τεχνολογία της πληροφορίας όπου μπορούμε να διαβάσουμε και να επεξεργαστούμε το γονιδίωμα μας. Πολλοί υπερασπιστές της αθανασίας βλέπουν την γήρανση όχι ως μια βιολογική διαδικασία αλλά ως μια σωματική εντροπία που γκρεμίζει μια μηχανή. Και αν είναι μια μηχανή, δεν θα μπορούσε να είναι σαν ένα κομπιούτερ ; Η πρόοδος στους υπολογιστές ή τέλος πάντων στους ημιαγωγούς υπόκειται στον νόμο του Moore, τον εκθετικό τροχό που κανονίζει την ταχύτητα που έχει διπλασιάσει την ικανότητα κάθε δυο χρόνια. Στην αριθμητική πρόοδο, κάθε 30 επαναλήψεις έχεις προοδεύσει 30 βήματα· στην γεωμετρική πρόοδο έχεις προοδεύσει 1,07 δισεκατομμύρια βήματα. Η πρόοδος μας στην χαρτογράφηση του ανθρώπινου γονιδιώματος έμοιαζε με αριθμητική και μετά αποκαλύφθηκε, μόλις οι διπλασιασμοί έγιναν σημαντικοί, με γεωμετρική.

Πολλές start ups προσπαθούν να χαλιναγωγήσουν την εκθετική καμπύλη. Η BioAge χρησιμοποιεί την Μηχανική Μάθηση και την επεξεργασία γονιδιωματικών δεδομένων για να ψάξει βιοδείκτες που προβλέπουν την θνησιμότητα. Η Kristen Fortney το τριαντατετράχρονο Ανώτατο Διοικητικό Στέλεχος της εταιρείας έχει επίσης αρχίσει να ελέγχει φάρμακα σχεδιασμένα σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές για να βρει απροσδόκητη ουσία που θα μπορούσε δυναμικά να επηρεάσει αυτούς τους δείκτες. Είναι έτοιμη να ψάξει τον επόμενο γύρο χρηματοδότησης υψηλού ρίσκου και είναι αισιόδοξη: “ Η Βιοτεχνολογία είναι κάτι που πολλά Κεφάλαια Επιχειρηματικών Συμμετοχών (Venture Capitals) δεν το καταλαβαίνουν αλλά καταλαβαίνουν πολύ καλά την Μηχανική Μάθηση και τα μεγάλα δεδομένα.

Η γήρανση δεν φαίνεται να είναι τόσο πολύ ένα πρόγραμμα παρά ένα σετ από κανόνες για το πως αποτυγχάνουμε. Όμως η πεποίθηση ότι είναι πρόγραμμα είναι δύσκολο να ανατραπεί μέσα στα αλγοριθμικά μυαλά της Silicon Valley. Αν ανατραπεί, τότε η αναστροφή, η επιδιόρθωση της γήρανσης θα ήταν απλά ζήτημα εντοπισμού και αντιμετώπισης ενός επαναλαμβανόμενου κύκλου ενός κώδικα. Ούτως ή άλλως, οι ερευνητές στο Columbia University ανακοίνωσαν τον Μάρτιο ότι είχαν αποθηκεύσει ένα ολόκληρο σύστημα υπολογιστών (όπως επίσης και μια κάρτα δώρο της Amazon για 50 δολάρια) πάνω σ'ένα στέλεχος DNA. Αν το DNA είναι απλά ένα μεγάλο Dropbox (μια εφαρμογή αποθηκευτικού νέφους) για όλη την χαρτούρα του γραφείου που υποστηρίζει την ζωή, πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να επιδιορθώσουμε τα σφάλματα;

Τον Ιούλιο, ο Brian Hanley ένας εξηντάχρονος μικροβιολόγος που ζει στο Davis της California, άρχισε να προσπαθεί να χορηγεί στον εαυτό του το ισοδύναμο μιας αναβάθμισης ενός λειτουργικού συστήματος: έγχυσε ανάλογα γονίδια (που έχουν ίδιες δραστηριότητες αλλά έχουν έλλειψη επαρκών ομοιοτήτων για να θεωρήσουμε ότι έχουν κοινή προέλευση) της ορμόνης-ανάπτυξης-απελευθέρωσης-ορμόνης ή GHRH στον αριστερό του μηρό. Η GHRH φυσιολογικά παράγεται στον εγκέφαλο αλλά ο Hanley ουσιαστικά μετατρέπει ένα μέρος του μηρού του στο μέγεθος μιας γόμας σε έναν αδένα που έφτιαξε το μόριο το οποίο ερεθίζει την καρδιά, τους νεφρούς και τον θύμο αδένα. Πίστεψε ότι η θεραπεία είχε αποτέλεσμα. Η τεστοστερόνη του και η καλή χοληστερίνη του ανέβηκαν, οι χτύποι της καρδιάς του και η κακή χοληστερίνη του μειώθηκαν, η όραση του βελτιώθηκε. Και υπήρξε και μια περίεργη παρενέργεια: η ευφορία. Σε μια βόλτα με ποδήλατο όταν το ποδήλατο του άρχισε να πέφτει σε μια πλαγιά, αυτός απλά άφησε να τον παρασύρει προς τα κάτω γελώντας.

Όταν τον συνάντησα, όμως, κινούνταν προσεκτικά γύρω από το τραπέζι της τραπεζαρίας, ανίκανος να καθίσει για πολλή ώρα. Μερικές μέρες νωρίτερα είχε πάθει κοίλη δίσκου προσπαθώντας να σηκώσει ένα ψυγείο. Ήταν ο τέταρτος σημαντικός τραυματισμός από την αρχή της γονιδιακής θεραπείας μα με διαβεβαίωσε ότι αυτό ήταν ένα συνηθισμένο πρόβλημα για τους ανθρώπους που παίρνουν μια σειρά από  αναγεννητικά φάρμακα: Νοιώθουν τόσο καλά που προσπαθούν να κάνουν υπερβολικά πολλά πράγματα. 'Όταν ο George Church, ένας γενετιστής του Harvard του οποίου τα εργαστήρια συνεργάζονται με τον Hanley, άκουσε για τους τραυματισμούς του μου είπε, “Ακούγεται σαν να επηρεάστηκε το μυαλό του πιο πολύ από τους μύες του”

Για εκείνους που είναι απογοητευμένοι από την αργή και μεγαλοπρεπή πρόοδο της έρευνας στην αλυσίδα των ζώων, από τα σκουλήκια μέχρι τις μύγες, μέχρι τα ποντίκια, μέχρι τις μαϊμούδες, οι κερδοσκοπικές θεραπείες αφθονούν. Στο Monterey της California, μια κλινική θα σου δώσει νεαρό πλάσμα για 8.000 δολάρια την δόση – αλλά δεν έχεις ιδέα τι σου κάνει. Ο Peter Nygard, ένας λιονταρίσιος 75χρονος Φιλανδοκαναδός σχεδιαστής ρούχων που έγινε πλούσιος κάνοντας τις γυναίκες να φαίνονται αδύνατες με σχετικά φθηνά παντελόνια, έκανε ενέσεις με βλαστοκύτταρα που προήλθαν από το δικό του DNA. Πιστεύει ότι η διαδικασία έχει αντιστρέψει την γήρανση του. Σε μια συνέντευξη πριν από μερικά χρόνια διακήρυξε, “Είμαι ο μόνος άνθρωπος στον κόσμο που έχει εμένα μέσα σ'ένα τρυβλίο  Πετρί (ρηχό γυάλινο δοχείο που χρησιμοποιείται από τους βιολόγους για καλλιέργειες) πριν γεννηθώ.”

Ενώ ο Henley έχει την νοοτροπία ενός αδέξιου επιδιορθωτή – υπάρχει ένας υπερβαρικός θάλαμος στριμωγμένος πίσω από τον καναπέ του – είναι ένας αφοσιωμένος ερευνητής. Επειδή ο F.D.A (Εθνικός Οργανισμός Φαρμάκων και Τροφίμων της Αμερικής) απαιτεί εξουσιοδότηση για οποιαδήποτε νέα πειράματα σε ανθρώπους, άρχισε να δοκιμάζει τις θεραπείες στον εαυτό του. Έχει διαβάσει την βιβλιογραφία σχετικά με τον αυτό-πειραματισμό και υπολόγισε τα αποτελέσματα: οχτώ θάνατοι (συμπεριλαμβανομένου του μεταγγιζόμενου Alexander Bogdanov) και 10 βραβεία Nobel. 50-50 πιθανότητες.

Ο Hanley αναγνώρισε ότι η έρευνα του είχε αρκετά βασικά προβλήματα ως πρότυπο επανασχεδιασμού της διάρκειας ζωής. Πρώτα απ'όλα, μέγεθος δείγματος του ενός. Δεύτερον, μια θεραπευτική μέθοδο της οποίας τα αποτελέσματα ίσως να μην διαρκέσουν, τρίτον, ένα γονίδιο του οποίου η επίδραση φαίνεται να είναι αναγεννητική παρά μεταμορφωτική. Για να μπορέσουμε να αναπρογραμματίσουμε τους εαυτούς μας συνολικά, θα θέλαμε να εισάγουμε διορθωτικά γονίδια σ'έναν ιό που θα τα διασκορπούσε σ'όλο μας  το σώμα, αλλά το να κάνουμε αυτό θα σήμανε συναγερμό στο ανοσοποιητικό μας σύστημα.

Η εμφάνιση του CRISPR, ενός εργαλείου επεξεργασίας ενός γονιδίου, έχει δώσει την σιγουριά στους επιστήμονες είμαστε στο κατώφλι της εποχής της γονιδιακής θεραπείας. Ο George Church και οι μεταδιδακτορικοί του στο Harvard έχουν μαζέψει 45 πολλά υποσχόμενες παραλλαγές γονιδίου όχι μόνο από υπέρ-αιωνόβιους ανθρώπους – που έχουν ζήσει μέχρι τα 110 – αλλά επίσης και από μύκητες, σκουλήκια, μύγες και ζώα που έζησαν πολλά χρόνια. Όμως ο Church παρατήρησε ότι ακόμη και η αναγνώριση των γονιδίων μακροζωίας είναι υπερβολικά δύσκολη. “ Το πρόβλημα είναι ότι η μαύρη φάλαινα της Αρκτικής ή η μαϊμού Καπουτσίνος ή ο γυμνός τυφλοπόντικας, είδη που ζουν πολύ περισσότερο από τους κοντινούς τους συγγενείς, δεν είναι και τόσο κοντά γενετικά με εκείνους τους συγγενείς- μια απόσταση από δεκάδες εκατομμύρια ζευγαριών γενετικής βάσης. Ο μοριακός γενετιστής Jan Vijg είπε, “Δεν μπορείς απλά να αντιγράφεις έναν μεμονωμένο μηχανισμό από την χελώνα, η οποία μπορεί να ζήσει σχεδόν μέχρι τα 200. Θα πρέπει να δώσουμε το γονιδίωμα μας στην χελώνα και τότε θα γινόμασταν χελώνες.”

Το να γίνει μερικώς χελώνα δε θα ανησυχούσε απαραίτητα τον Brian Ηanley. Αν μπορέσουμε μόνο να βρούμε τα σωστά γονίδια και να κάνουμε την μεταφορά τους μέσω ενός ιού ασφαλή , αυτός διακήρυξε, “Θα μπορέσουμε να επιτρέψουμε τις ανθρώπινες μεταμορφώσεις που θα ζήλευαν και τα Κόμιξ της Μarvel . Υπερβολική μυϊκή ρώμη, υπεραντοχή, υπεραντίσταση στην ακτινοβολία. Θα μπορούσες να έχεις ανθρώπους να ζουν στους δορυφόρους του Δια που θα ήταν μεταλλαγμένοι με τέτοιο τρόπο που θα μπορούσαν σωματικά να μαζέψουν ενέργεια από τις ακτίνες γάμμα στις οποίες θα ήταν εκτεθειμένοι.”

Αν και ο Ned David έχει διατηρήσει την παιδική του όψη μαχόμενος με την δική του γήρανση σε πολλαπλά μέτωπα μέχρι και στην επιλογή των αθλητικών παπουτσιών του, δεν μπορεί να διώξει την ιδέα ότι ο εχθρός μας είναι βασικά ενιαίος. Ο David παρομοιάζει την μακροζωία με ένα τεράστιο δέντρο και πιστεύει πως οι πιο πρόσφατες προσπάθειες μας συμπεριλαμβανομένων και των θεραπειών που η εταιρία του επιδιώκει, είναι απλά κλαδιά αυτού του δέντρου. “Κανένας δεν δουλεύει στον κορμό” μού είπε θλιμμένα. Τον Δεκέμβριο ωστόσο άρχισε να έχει ελπίδες ότι η “κορμότητα” όπως την αποκαλεί, άρχισε να διαφαίνεται.

Ο David εδώ και καιρό υποψιαζόταν ότι επιγονιδίωμα ήταν σημαντικό στην μακροζωία. Αν το γονιδίωμα είναι το κυτταρικό μας hardware, τότε το επιγονιδίωμα είναι το software του: είναι ο κώδικας που ενεργοποιεί το DNA, που λέει σ'ένα κύτταρο να διαφοροποιηθεί – να γίνει μακροφάγο ή νευρώνας- και μετά πως να θυμάται την ταυτότητα του. Το επιγονιδίωμα το ίδιο ελέγχεται από παράγοντες που προσθέτουν ή αφαιρούν χημικές ομάδες, γνωστές ως βαθμοί στις πρωτεΐνες. Οι βιολόγοι υποψιάζονται ότι όταν το επιγονιδίωμα συσσωρεύει πολλούς βαθμούς, με τον καιρό τα σήματα που στέλνει στα κύτταρα αλλάζουν δραματικά και αυτά τα νέα σήματα προκαλούν τα αποτελέσματα της γήρανσης. Αυτή η διαδικασία θα μπορούσε να εξηγήσει, για παράδειγμα, γιατί το δέρμα ενός γέρου ανθρώπου μπορεί να ανανεωθεί με νέα κύτταρα κάθε μήνα και όμως να συνεχίσει να φαίνεται γερασμένο.

Το 2012 ο Tom Rando και ο συνάδελφος του από το Standford o Howard Chang δημοσίευσε μια εργασία όπου σημείωνε ότι ένα γονιμοποιημένο ανθρώπινο ωάριο έχει ιδιότητες αιώνιας νεότητας : το σπέρμα και το ωάριο μπορούν να γεράσουν, αλλά κάθε έμβρυο επαναρυθμίζει το ρολόι. Ο Chang ένας δερματολόγος και επιστήμονας γονιδιώματος, έχει ανακαλύψει ότι το επιγονιδίωμα στο γερασμένο δέρμα, αφού έχει συσσωρεύσει αρκετούς βαθμούς ενεργοποιεί το γονιδίωμα με μια πρωτεΐνη που ονομάζεται NF-KB με τρόπους που ερεθίζουν και γερνάνε το δέρμα. Όταν ανέστειλε το NF-KB σε γενετικά τροποποιημένα ποντίκια, αυτό αναζωογόνησε το δέρμα τους. Η εργασία του Rando στην παραβίωση φαινόταν να εξαρτάται από μια παρόμοια διαδικασία: να κάνει τα βλαστοκύτταρα να επανέλθουν σ'ένα πιο νεανικό στάδιο. Οι επιστήμονες πρότειναν ότι το “ιδανικό θα ήταν να ξαναρυθμίσουμε το ρολόι της γήρανσης αλλά να αφήσουμε ανέγγιχτο το πρόγραμμα της διαφοροποίησης”- δηλαδή να δεσμεύσουμε τα βλαστοκύτταρα και να τα κάνουμε να ανανεώσουν τους ιστούς και τα όργανα χωρίς να τα κάνουμε να επανέλθουν σε μια προδιαφοροποιημένη κατάσταση που θα προκαλούσε τριχωτούς όγκους γεμάτους δόντια που ονομάζονται τερατώματα. Ο στόχος ήταν το στάδιο νεότητας του Benjamin Button του Brad Pitt, τίποτα παραπάνω.

Μετά από αυτήν την εργασία, o Rando ξαναεπέστρεψε στην παραβίωση και ο Chang άρχισε να εργάζεται για μια κρέμα που κάνει το δέρμα να μοιάζει δεκαετίες νεότερο, Αυτός εξήγησε “ Αυτό θέλουν οι άνθρωποι.” Αλλά επίσης είπε ότι η κοινότητα της μακροζωίας έχει αποδειχτεί υπερβολικά φίλερις: “Είναι ο πιο δύσκολος τομέας που έχω δουλέψει και δεν ήθελα να καθορίσω την επιστημονική μου ζωή με όλους αυτούς τους καβγάδες.”

Τον Δεκέμβριο, ο Juan Carlos Izpisua Belmonte, από το Ινστιτούτο Salk στο San Diego ανακοίνωσε ότι είχε ολοκληρώσει την δουλειά που ο Rando και ο Chang είχαν προτείνει. Μετά από 4 χρόνια από δοκιμές και λάθη στα πειράματα με τα ποντίκια έχει επινοήσει ένα τρόπο να ενεργοποιήσει τους παράγοντες Yamanaka, 4 γονίδια που επαναρυθμίζουν το ρολόι στα γονιμοποιημένα ωάρια. Όταν ποντίκια εργαστηρίου ήπιαν νερό με δοξυκυκλίνη- αλλά μόνο δυο μέρες την εβδομάδα έζησαν πάνω από 30% περισσότερο. Άγρια ποντίκια που υποβλήθηκαν στην ίδια μέθοδο είχαν αναζωογονήσει τους μύες και το πάγκρεας.

Όπως στις περισσότερες μοντέρνες προσπάθειες πάνω στην παράκαμψη της γήρανσης, ο Belmonte ξεγελούσε το σώμα δανειζόμενος έναν δυνατό μηχανισμό από έμβρυα και πολύ προσεκτικά εφαρμόζοντας αυτόν σε ενήλικες. Μου είπε “Θέλεις ένα καρδιακό κύτταρο να γίνει ένα νέο καρδιακό κύτταρο αλλά όχι να επιστρέψεις όλο το δρόμο μέχρι τα βλαστοκύτταρα που θα σταματούσε την καρδιά να χτυπά. Το κάναμε αυτό. Το πείραμα μας ήταν πολύ στοιχειώδες και ανεξέλεγκτο και θα υπάρξουν και άλλα επιβλαβή αποτελέσματα όπως επίσης και πολλά άγνωστα. Αλλά είναι πολλά υποσχόμενο.” Η τροποποίηση του software των κυττάρων ήταν λιγότερο επικίνδυνη από το να σκαλίζεις το hardware τους , είπε, και όπως με το κανονικό software “ Θα υπάρχει μία καλύτερη εκδοχή του προγράμματος μας του χρόνου”. Ο Belmonte ήταν προσεκτικός να μειώσει την σημασία της προφανούς ερώτησης που προκάλεσε η έρευνα του: Αν μπορούσαμε να επαναρυθμίζουμε το ρολόι μας, δε θα μπορούσαμε να ζήσουμε απ'αορίστου; “Η ιδέα δεν είναι να αυξήσουμε την διάρκεια ζωής αλλά να έχεις τον εαυτό σου να δουλεύει καλύτερα.”, μου είπε. Αυτός γέλασε και πρόσθεσε “Προφανώς αν βελτιώσεις όλα τα κύτταρα στο σώμα σου, ως μια έμμεση συνέπεια θα ζήσεις περισσότερο.”

Ενθουσιασμένος από την δουλεία του Belmonte, o Ned David πέταξε στο San Diego δύο φορές αυτόν τον χειμώνα για να τον συναντήσει και να δει αν υπάρχει τρόπος “να αποδειχθεί ότι αυτό ήταν το ρολόι που χτυπούσε” και μετά “ να μας ωθήσει στην κατάσταση των 25 χρονών μας”. Στα μέσα Μαρτίου συζήτησαν τρόπους για να προχωρήσουν. Θα μπορούσαν να αναπτύξουν βαθμούς έτσι ώστε τα κύτταρα να αλλάζουν χρώμα στο εργαστήριο αν ένα φάρμακο τα έκανε νεότερα- και να αλλάζουν σε ένα διαφορετικό χρώμα αν ήταν υπερβολικά διαταραγμένα; Θα μπορούσε ή ομάδα να ενεργοποιήσει την τελομεράση για να αναζωογονήσει το επιγονιδίωμα; Θα μπορούσαν να βρουν γονίδια που θα ενεργούσαν ως φρένο ασφαλείας στην διαδικασία επαναφοράς; Υπήρχε τόση πολλή λογική συστημάτων να σκεφτούν.

Ο David ήταν βασανισμένος με την πιθανότητα της κορμότητας, όμως ακόμη αβέβαιος. “Μπορούμε να επαναφέρουμε μερικούς ιστούς, μ'έναν γενικευμένο τρόπο” είπε “αλλά δεν έχουμε κατανοήσει το πείραμα του Francis Crick που αλλάζει τα πάντα. Αν ήξερα ποιο ήταν αυτό το πείραμα, θα το έκανα τώρα.” Ακόμη κι αν ο Belmonte  και ο David βρουν μια ουσία που να αναζωογονεί τα βλαστοκύτταρα, την τέλεια ποσότητα, πιθανώς θα υπήρχαν παρενέργειες-  καθώς το οστό του ισχίου είναι συνδεδεμένο όχι μόνο με το μηριαίο οστό αλλά και με οποιαδήποτε άλλο παλιοκόκκαλο. Για να επιδιορθώσεις ιστό, χρειάζεται να αναζωογονήσεις βλαστοκύτταρα. Μα τα βλαστοκύτταρα χρειάζεται να διαχωριστούν για να κάνουν την δουλεία τους και η διαδικασία διαχωρισμού προκαλεί τυχαίες μεταλλάξεις- που οδηγούν στον καρκίνο.

Πάρα πολλές εργασίες για την μακροζωία καταλήγουν σε μια μπερδεμένη χειρονομία προς την κατεύθυνση άγνωστων  συστημικών παραγόντων. Η επίλυση της γήρανσης δεν είναι απλά μια ιστορία όπου ψάχνουμε να βρούμε τον δολοφόνο αλλά και πως το έκανε και που το έκανε και γιατί το έκανε! Ο Tom Rando πρότεινε “ Δεν είναι ότι το Α προκαλεί το Β και το Β το Γ και το Γ το Δ και το Δ προκαλεί την γήρανση. Είναι ένα διάγραμμα δίκτυο από κόμβους και συνδέσεις- όλα υπόκεινται σε βρόγχους ανάδρασης όπου οι συνέπειες γίνονται αιτίες που σταδιακά γίνονται όλο και πιο αποσταθεροποιημένοι. Αν το σώμα είναι ένα σετ από Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια και δεν είναι σταθεροποιημένα τότε κάθε φορά που θα τα βάζεις σε καινούργια πρίζα μερικά θα ανάβουν και μερικά θα σβήνουν. Η σταθεροποίηση ενός μέρους του δικτύου επιπλέον αποσταθεροποιεί ένα άλλο. Αυτό που μας φτιάχνει μας “ξεφτιάχνει” και η διαδικασία της ζωής φαίνεται άρρηκτα συνδεδεμένη με την διαδικασία του θανάτου.

Έως τώρα οι πιο δυναμικές παρεμβάσεις που μπορείς να κάνεις για να παρατείνεις την ζωή σου είναι τα είδη της χαμηλής τεχνολογίας που ο γιατρός σου  σού έχει ήδη πει με μια μονότονη φωνή. Παράτησε το κάπνισμα (10+ χρόνια), φόρα ζώνη ασφαλείας (2+). Υποθέτοντας ότι το έχεις κιόλας κάνει, κάνε τακτική άσκηση και παρακολούθησε τακτικά την δίαιτα σου. Ο Pankaj Kapahi, ένας ερευνητής στο Ινστιτούτο Buck πρόσφατα μου έδειξε δύο διαυγή κουτιά γεμάτα με μύγες σε φιαλίδια, με δύο είδη τροφής στον πάτο: πορτοκαλί κολλώδης ουσία στο ένα σετ φιαλιδίων και κίτρινη κολλώδης ουσία στο άλλο. “Αυτές είναι οι μύγες που τρέφονται με burger και αυτές είναι οι μύγες με την Σπαρτιατική δίαιτα.” είπε δείχνοντας τα κουτιά. Μπορείς να μετρήσεις την υγεία τους από το πόσο γρήγορα ανεβαίνουν το φιαλίδιο. Αυτός χτύπησε δυνατά και τα δύο κουτιά. Οι μύγες που τρέφονται με burger δυσκολεύονταν να ανέβουν ενώ οι Σπαρτιατικές μύγες εκτοξεύτηκαν ψηλά. “ Μερικές από αυτές τις δίαιτες μπορούν να διπλασιάσουν τις διάρκειες ζωής” είπε.

Αλλά ο θερμιδικός περιορισμός και η άσκηση φαίνεται να μετριάζουν τον mTOR, ένα μονοπάτι σηματοδότησης που ρυθμίζει τον μεταβολισμό των κυττάρων. Υπό πίεση το σώμα συνειδητοποιεί ότι είναι μια άσχημη εποχή για να αναπαραχθεί και μια καλή εποχή για να επιδιορθώσει κύτταρα και να αυξήσει την αντίσταση στο στρες. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτός είναι ο τρόπος της φύσης να αντιδράσει στην πείνα: υποχωρείς και περιμένεις να έρθουν οι καλύτερες μέρες. Φαίνεται να υπάρχει μια σύνδεση ανάμεσα στην αποχή από το σεξ και στην παράταση της ζωής, καθώς  αυτό που αποκαλούν οι Γάλλοι “μικρό θάνατο” προφανώς  επιταχύνει και τον μεγάλο. Το ανοσοποιητικό κατασταλτικό ραπαμυκίνη κάνει τα ποντίκια να ζουν περισσότερο, όμως συρρικνώνει τους όρχεις τους. Ομοίως, ο πιο αποδεδειγμένος τρόπος για να ζήσει ένας άνθρωπος 14 παραπάνω χρόνια από το μέσο όρο είναι να ευνουχιστεί. Καλά νέα/Κακά νέα.

Το να πεθαίνεις της πείνας, όπως είναι φυσικό, έχει μειονεκτήματα. Αν θες ο θερμιδικός περιορισμός να έχει μια πιθανότητα αποτελέσματος, θα πρέπει να παίρνεις τουλάχιστον 30% λιγότερες θερμίδες και ο πιο χρήσιμος τρόπος για να το κάνεις αυτό – διακοπτόμενη νηστεία - είναι και δυσάρεστος για να τον αντέξουν οι άνθρωποι πειραματόζωα και αδύνατο να τον “πατεντάρουν” οι επιστήμονες. Έτσι ο στόχος είναι να αναπτύξουν φάρμακα που καταβάλλουν τον mTOR χωρίς να σε κάνουν να νοιώθεις τελειωμένος. Στο μεταξύ, η ιστοσελίδα της Λέσχης Περιορισμού των Θερμίδων σε προειδοποιεί να είσαι προσεκτικός προς τον τρόπο που πρόκειται να περιορίσεις την λήψη “ Η ξαφνική έναρξη περιορισμού θερμίδων στους ενήλικες μείωσε την διάρκεια ζωής στα ποντίκια” Και η ιστοσελίδα συνεχίζει “Υπάρχουν πολλοί άλλοι κίνδυνοι που θα πρέπει να γνωρίζετε” στο οποίο σημείο η σελίδα σταματά.

Ο Leonard Guarente, καθηγητής Βιολογίας στο M.I.T. που έκανε μια σημαντική έρευνα στα ένζυμα ρύθμισης του mTOR που ονομάζονται σιρτουίνες – οι οποίες φαινόταν σαν μια πιθανή λύση “πασπαρτού”, μια λύση για όλα, μια δεκαετία πριν – είναι συνιδρυτής και επιστημονικός διευθυντής της Elysium Health. Το πρώτο προϊόν συμπληρώματος υγιεινής διατροφής, που ονομάζεται Basis (Βάση) υπόσχεται “μεταβολική επιδιόρθωση και βελτιστοποίηση”. Για 50 δολάρια τον μήνα ένα ημερήσιο χάπι σου δίνει τα χημικά που τρέφουν τις σιρτουίνες. Δεν υπάρχουν κλινικά δεδομένα ακόμη για το αν το Basis κάνει οτιδήποτε χρήσιμο στους ανθρώπους, έτσι, όταν επισκέφτηκα τον Guarente στο γραφείο του στο M.I.T. τον ρώτησα αν αυτός είχε παρατηρήσει καθόλου επιδράσεις από την λήψη του. “Έχω” είπε. Κοίταξε την υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων της Elysium “Μπορώ να το πω; Επιτρέπεται;” Αυτή έγνεψε καταφατικά και αυτός είπε “Τα νύχια μου μεγαλώνουν πιο γρήγορα” Και τι σημαίνει αυτό; “Δεν ξέρω. Αλλά κάτι”

Όλοι οι πιο σημαντικοί υποστηρικτές της αθανασίας ξεκίνησαν με την τεχνολογία και όλοι είχαν ένα πατέρα που πέθανε νέος (όπως του Ray Kurzweil στα 22 του) ή δραπέτευσαν νωρίς (όπως του Aubrey De Grey, πριν αυτός γεννηθεί). Μοιράζονται μια πρώιμη απώλεια αθωότητας και μια βαθειά πεποίθηση ότι το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να τελειοποιήσει ακόμα και το ανθρώπινο σώμα. Ο Larry Ellison, ο συνιδρυτής της Oracle, έχασε την θετή του μητέρα από καρκίνο όταν ήταν στο κολλέγιο και αργότερα δώρισε 370 εκατομμύρια δολάρια στην έρευνα κατά της γήρανσης. “Ο θάνατος ποτέ δεν είχε νόημα για μένα” είπε σ'ένα βιογράφο. “Πως μπορεί ένας άνθρωπος να είναι εκεί και μετά να εξαφανιστεί;” Ο Bill Maris που επινόησε την Calico, είπε ότι όταν σκέφτηκε το αναπόφευκτο του θανάτου “Ένοιωσα  ότι ίσως αυτή είναι η αποστολή μας εδώ, να το ξεπεράσουμε αυτό και να διατηρήσουμε την συνειδητότητα απ'αορίστου”

Οι υποστηρικτές της αθανασίας εμπίπτουν σε δύο στρατόπεδα. Αυτοί που ίσως να ονομάζονται “Μαριονέτες του Κρέατος” με αρχηγό τον De Grey, που πιστεύουν ότι μπορούμε να επαναεξοπλίσουμε την βιολογία μας και να παραμείνουμε στο σώμα μας. Οι Robocops, με αρχηγό τον Kurzweil, πιστεύουν ότι τελικά θα ενσωματωθούμε με μηχανικά σώματα ή/και με cloud (πληροφορίες ανεβασμένες στο διαδίκτυο). Ο Kurzweil είναι ένας δια βίου μεσάζων και βελτιστοποιητής: πολύ νωρίς στην καριέρα του, εφεύρεσε τον επίπεδο σαρωτή και ένα μηχάνημα που διαβάζει βιβλία δυνατά για τους τυφλούς. Αυτές οι εφευρέσεις έχουν βελτιωθεί δραματικά σε μετέπειτα επαναλήψεις και τώρα είναι σίγουρος ότι αυτό που αποκαλεί “ ο νόμος επιτάχυνσης των επιστροφών” για την ανθρώπινη μακροζωία είναι έτοιμος να αρχίσει δράση.

Συναντήθηκα με τον Kurzweil στο Google, όπου είναι διευθυντής μηχανικός αλλά τόνισε ότι μιλούσε με την προσωπική του ιδιότητα ως μελλοντιστής. Αν και λίγες μόνο μέρες πριν από τα 69α γενέθλια του, έμοιαζε πολύ νεότερος. Μετά που ανακάλυψε, στα 30 του, ότι είχε διαβήτη τύπου Β άλλαξε ριζικά τον τρόπο ζωής του και άρχισε να παίρνει συμπληρώματα. Καταπίνει γύρω στα 90 χάπια την ημέρα, συμπεριλαμβανομένης και της μετφορμίνης· του Basis· ενός συνενζύμου που ονομάζεται Q10, για μυϊκή δύναμη· και φωσφατιδυλοχολίνη για την ελαστικότητα του δέρματος. “Πως σου φαίνεται;” με ρώτησε τσιμπώντας το χέρι του “Ελαστικό” είπα.

Ο Kurzweil θεωρεί ότι τέτοιες προσπάθειες, που επιχειρούν να επιβραδύνουν την γήρανση χρησιμοποιώντας την τρέχουσα τεχνολογία είναι η Γέφυρα Ένα προς την επ'αορίστου διάρκεια ζωής. Όμως επίσης προσυπογράφει και την πεποίθηση ότι το σώμα είναι ουσιαστικά ένας ηλεκτρονικός υπολογιστής που αποτελείται από επανεγγράψιμα δεδομένα και ενημερωμένες εφαρμογές. Συνεπώς, σε λίγο, θα είμαστε στο μέσο μιας Βιοτεχνολογικής επανάστασης, η οποία θα προσφέρει ανοσοποιητικές θεραπείες για τον καρκίνο προσωπικά προσαρμοσμένες όπως επίσης και όργανα φτιαγμένα από το δικό μας DNA. Αυτή είναι η Γέφυρα Δύο, η οποία πιστεύει αυτός θα μας φέρει μια ταχύτητα διαφυγής της διάρκειας ζωής μέσα στα επόμενα 15 χρόνια. “Στην πραγματικότητα είμαι λίγο πιο αισιόδοξος από τον Aubrey” είπε. Η Γέφυρα Τρία, η οποία αυτός περιμένει να μας φτάσει στη δεκαετία του 2030, είναι τα nanobots – συσκευές στο μέγεθος του κυττάρου του αίματος που θα περιπλανώνται στο σώμα και στο μυαλό μας, καθαρίζοντας όλη την ζημιά που ο De Grey θέλει να επιδιορθώσει με ιατρικές παρεμβάσεις. “Παλιά την αποκαλούσα εφαρμογή δολοφόνο της τεχνολογίας της υγείας” είπε ο Κurzweil “μα αυτό δεν είναι καθόλου καλό όνομα”.

Όταν διασχίσουμε την Γέφυρα Τέσσερα, αυτά τα ίδια τα nanobots θα συνδέουν το μυαλό μας σε μια προέκταση του νεοφλοιού στο cloud και η ευφυΐα μας γρήγορα θα διογκώνεται κατά δισεκατομμύρια φορές, Μόλις συμβεί αυτή η μετατροπή, το 2045, η Μοναδικότητα επιτυγχάνεται και γινόμαστε σαν τους Θεούς. “Για ένα διάστημα θα είμαστε υβρίδια βιολογικής και μη βιολογικής σκέψης αλλά καθώς το cloud θα συνεχίσει να διπλασιάζεται, η μη βιολογική ευφυΐα θα κυριαρχήσει” είπε ο Kurzweil “και θα είναι αναχρονιστικό τότε να έχεις ένα σώμα”. Σήκωσε τα χέρια του ελαφρώς και τα κοίταξε με μισάνοιχτα μάτια όπως ένας ξυλουργός που ενοχλήθηκε από ένα κομματάκι ξύλου.

Ο Kurzweil αναγνωρίζει ότι επηρεάστηκε βαθειά από τον πρώιμο θάνατο του πατέρα του, Fredric. Ο Fredric ήταν ένας εξαιρετικός μαέστρος και πιανίστας, αλλά δούλευε ασταμάτητα για να τα βγάλει πέρα και συχνά έλειπε από την οικογένεια. Η μητέρα του Kurzweil παρατήρησε κάποτε “ Ήταν πολύ δύσκολο για τον Raymond. Χρειαζόταν έναν πατέρα - και ο πατέρας του δεν ήταν ποτέ τριγύρω”. Ο Kurzweil έχει κρατήσει 50 κουτιά με τα υπάρχοντα του πατέρα του, τα πάντα από τα γράμματα και τις φωτογραφίες του μέχρι τους λογαριασμούς του ηλεκτρικού, όλα πακεταρισμένα σε μια αποθήκη στο Newton της Μασαχουσέτης. Ελπίζει μια μέρα να δημιουργήσει ένα εικονικό avatar του πατέρα του και μετά να συμπληρώσει το μυαλό αυτού του εικονικού κλώνου (Doppelganner) με όλες αυτές τις πληροφορίες όπως επίσης και με τις δικές τους μνήμες και όνειρα του με τον πατέρα του, εκταφιάζοντας έναν Fredric Kurzweil 20.

Έχουμε περάσει χιλιετίες, εξορθολογώντας την τραγωδία του θανάτου. “Ω, είναι φυσικό, είναι ο στόχος της ζωής “ μου είπε ο Kurzweil. “ Αλλά δεν νιώθουμε έτσι όταν ακούμε ότι κάποιος που αγαπάμε έχει πεθάνει.”  Έπεσε σιωπή και μετά επέστρεψε στην ερώτηση του πόσο ρεαλιστικό θα ήταν το avatar του πατέρα του, πόσο ανακουφιστικό. “Το να περάσεις ένα test του Turing του Fredric Kurzweil γίνεται όλο  και πιο εύκολο”, είπε χαμογελώντας πικρόχολα “Επειδή οι άνθρωποι που τον ήξεραν όπως εγώ γίνονται πιο γεροί”

Οι “Μαριονέτες του Κρέατος” πολεμώντας την γήρανση πρέπει να παλέψουν ένα εξελικτικό ενδεχόμενο . Ο Jan Vijg συνέγραψε μια πρόσφατη μελέτη ισχυριζόμενος ότι η διάρκεια της ζωής μας βασικά φτάνει στα όρια της στο 115. “ Ναι τα σώματα μας είναι συστήματα επεξεργασίας πληροφοριών. Αλλά το να επιδιορθώσεις το σώμα όπως έναν υπολογιστή απαιτεί μια πιο βαθειά κατανόηση του τι συμβαίνει στα κύτταρα μα σε μοριακό επίπεδο και δεν ξέρουμε καν πόσα είδη κυττάρων υπάρχουν! Το να δημιουργήσεις έναν άνθρωπο δεν είναι πολύ πιο δύσκολο από το να δημιουργήσεις τεχνητή νοημοσύνη επειδή είμαστε τόσο μπερδεμένα και μη έξυπνα σχεδιασμένα από τυχαίες αλλαγές που πραγματοποιούνται από φυσική επιλογή.”

Οι Robocops πρέπει να παλέψουν τα όρια του ανθρώπινου εδάφους. Ο Osman Κibar το ανώτατο διοικητικό στέλεχος μιας εταιρίας Βιοτεχνολογίας που ονομάζεται Samumed μου είπε, “Εμείς οι άνθρωποι είμαστε πολύ δημιουργικοί. Όταν φτάσουμε αντιμέτωποι μ'ένα βιολογικό όριο, κλέβουμε – όπως ο Kurzweil που λέει “Ας αλλάξουμε τον ορισμό του ανθρώπου”. Καθώς η κάθε μας λειτουργία ανεβαίνει στο διαδίκτυο ή αντικαθίσταται, σε κάποιο σημείο σταματάς να το αποκαλείς αυτό άνθρωπο και αρχίζεις να το αποκαλείς 'Τεχνητή Νοημοσύνη'. Ήδη έχουμε τεχνολογίες που δουλεύουν μέσα στο σώμα μας, όπως οι βηματοδότες και τα εμφυτεύματα κοχλία. Ένας  παράλυτος άνδρας πρόσφατα δακτυλογράφησε οχτώ λέξεις το λεπτό χρησιμοποιώντας μια διεπαφή του εγκέφαλου-υπολογιστή που εισήχθη στον κινητικό φλοιό του. Πόσος καιρός θα περάσει πριν τα πλεονεκτήματα της κλιμάκωσης και της ακρίβειας κατασκευής να μπορέσουν να εφαρμοσθούν σε ολόκληρο το σώμα;

Το Ινστιτούτο 2045, που το ξεκίνησε ένας πλούσιος Ρώσος εμπνευσμένος από την γραμμή του χρόνου του Kurzweil πιστεύει ότι μπορούμε τουλάχιστον να αρχίσουμε να δίνουμε προκαταβολές για εκείνη την στιγμή. Η ιστοσελίδα του Ινστιτούτου έχει ένα κουμπί “Αθανασίας” το οποίο πατάς “για να αρχίσεις την ανάπτυξη του δικού σου προσωποποιημένου αθάνατου avatar. Μπορείς να επιλέξεις ανάμεσα σε ένα τηλεκατευθυνόμενο ρομποτικό αντίγραφο, στην πρόσθεση όλου του σώματος με ένα εμφυτευμένο κεφάλι σου τοποθετημένο επάνω και σ'ένα, ενός κορυφαίου ολόκληρου τεχνητού σώματος που περιέχει την ανεβασμένη στο διαδίκτυο ουσία σου “που θα φτάσει την τελειότητα του σχήματος και δε θα είναι λιγότερο γοητευτικό από το ανθρώπινο σώμα.

Το εμπόδιο φαίνεται να είναι το τι θα κάνουμε με το κεφάλι μας. Ιδιαίτερα με τον εγκέφαλο μας. Ο μελλοντιστής Juan Enriquez μου είπε, “Θα μπορούσαμε να κάνουμε μεταμόσχευση στο κεφάλι ενός ποντικού μέσα σε 5 χρόνια και μετά γίνεται πολύ ενδιαφέρον – ο Μίκυ θα θυμάται την Μίνι;” Αυτή την στιγμή, ωστόσο, κανένας δεν έχει καταλάβει πως να αναζωογονήσει την βιολογία του εγκεφάλου του Μίκυ, άσχετα με το σε ποιο σώμα έχει επικολληθεί. Οι νευρώνες δεν απενεργοποιούνται και δεν φύουμε καινούργιους, εκτός από τον ιππόκαμπο. Τα βλαστοκύτταρα που εισάγονται στον εγκέφαλο δεν βοηθούν, απλά κάθονται εκεί και μετά πεθαίνουν.

Ο Benjamin Rapoport, ένας νευροχειρούργος κάτοικος του Κέντρου Weill Cornel για τον εγκέφαλο και την σπονδυλική στήλη, ο οποίος δουλεύει πάνω σε μια εργασία που θα συνέδεε άμεσα εγκεφάλους σε Τεχνητές Νοημοσύνες είπε, “Το ερώτημα είναι 'Τι είναι το βασικό εσύ που είσαι εσύ; Οι περισσότεροι άνθρωποι νομίζουν πως είναι το μυαλό. Αλλά μπορεί το μυαλό σου να υπάρχει σ'ένα βιολογικό υπόστρωμα που ζυγίζει 1.5 κιλό, είναι πολύ υγρό και επιπλέει σαν μια μέδουσα; Ή θα μπορούσε θεωρητικά να υπήρχε κάπου αλλού;” Ας πούμε σ'ένα κομπιούτερ. Μια αμφίδρομη, υψηλή ευρυζωνική διασύνδεση με τον εγκέφαλο θα μπορούσε να είναι διαθέσιμη μέσα σε μια δεκαετία, και οι επιστήμονες ήδη προσπαθούν να χαρτογραφήσουν τα 100 δισεκατομμύρια νευρώνες στον εγκέφαλο και τις 100 και πλέον τρισεκατομμύρια διασυνδέσεις ανάμεσα τους – η 'συνδεκτομή' (connectome) όπως ατυχώς ονομάζεται. Τώρα μπορείς να φτιάξεις το μοντέλο του εγκεφάλου κάποιου σε επίπεδο σύναψης μόνο αν το κόψεις φέτες μετά που θα πεθάνει κάποιος. Τελικά, ωστόσο, φαίνεται πιθανό να πετύχουμε μια “προσομοίωση ολόκληρου του εγκεφάλου” με ζωντανά πειραματόζωα. Θα υπήρχαν τότε μόνιμα αντίγραφα του εγκεφάλου μας που - ελπίζουμε ότι – θα είχαν την ίδια συνειδητότητα και συναίσθηση.

Αλλά θα ήταν αυτό εμείς ; Ακόμα κι αν βάλεις στην άκρη το ερώτημα του ποιου μεριδίου του ανθρώπου είναι σωματικό, πόση από την ταυτότητα μας προέρχεται από τις απτικές και αισθητηριακές και συναισθηματικές συνέπειες του να είσαι ενσωματωμένος μέσα στην σάρκα παρά σε μια σειρά D ενός συμπλέγματος διακομιστών – δεν μπορείς να ξεφορτωθείς το πρόβλημα της μνήμης.

Αντίθετα με την RAM (Μνήμη Ταχείας Προσπέλασης) σ'έναν υπολογιστή, οι ανθρώπινες μνήμες προκύπτουν από ηλεκτροχημικές εισόδους, οι οποίες προκαλούν τον εγκέφαλο σου να ταιριάξει μοτίβα και να εξάγει ένα αποτέλεσμα. Δεν υπάρχει σωματική τοποθεσία της μνήμης σου ενός πρώτου φιλιού. Η ανάμνηση αλλάζει με το ερέθισμα που την προκαλεί, ανάλογα με το εάν θυμάσαι το φιλί την επόμενη μέρα, διαβάζεις γι'αυτό σ'ένα γράμμα ή συναντάς τυχαία την παλιά σου φίλη ή φίλο 20 χρόνια αργότερα. Γι'αυτό αν το Connectome Project – Σχέδιο Συνδεκτομής δουλέψει κι εμείς μεταφερθούμε σε σιλικόνη μπορεί να γίνουμε άτρωτοι στη σωματική φθορά και ικανή για εντυπωσιακά κατορθώματα μάθησης και λογικότητας όμως με κουρεμένη την πρώτη μνήμη των λουλουδιών κρόκων σε μια ανοιξιάτικη βροχή. Ίσως, όμως, να μην έχουμε και καμιά μνήμη έγνοιας.

Ο Ray  Kurzweil και ο Aubrey De Grey έχουν το ίδιο εφεδρικό σχέδιο αν η εργασία τους δεν προοδεύσει τόσο γρήγορα όσο προσδοκούν: Όταν πεθάνουν, θα καταψυχθούν σε υγρό άζωτο, με οδηγίες να τους αφήσουν να αφυπνισθούν μόλις η επιστήμη έχει τελειώσει με το άνοιγμα του δρόμου της αθανασίας. Η αισιοδοξία τους είναι θαυμαστή και ίσως οι ανησυχίες που τα αντίγραφα τους ξεσηκώνουν είναι απλά οι τυπικές δυσαρέσκειες που υιοθέτησαν την ιδεολογία πολύ αργά και από αυτούς που έμειναν πίσω. “Οι άνθρωποι τρομάζουν όταν τα ακούν αυτά”, μου είπε ο Kurzweil, “και μετά λένε 'Δεν ξέρω αν θέλω να ζήσω τόσο πολύ'”. Για τον Kurzweil, που έχει δυο παιδιά, η αποδοχή του αναπόφευκτου θανάτου δεν έχει περισσότερη αποδοχή του πρώιμου θανάτου. “Είναι μια συνηθισμένη φιλοσοφική θέση ότι ο θάνατος δίνει νόημα στην ζωή αλλά ο θάνατος είναι ένας σπουδαίος ληστής της έννοιας, της σημασίας”, είπε, “Μας κλέβει την αγάπη. Είναι μια πλήρης απώλεια των εαυτών μας. Είναι μια τραγωδία”

Και όμως, πέρυσι, ο γενετιστής Nir Barzilai φιλοξένησε την προβολή ενός ντοκιμαντέρ για την μακροζωία και μετά έθεσε το ερώτημα στους 300 ανθρώπους στο κοινό. Μου είπε, “ Είπα ' Στην φύση η μακροζωία και η αναπαραγωγή είναι ανταλλάξιμα. Έτσι η Επιλογή Ένα είναι να γίνεις αθάνατος αλλά να μην υπάρχει αναπαραγωγή στη Γη, καμιά εγκυμοσύνη, καθόλου πρώτα γενέθλια, καθόλου πρώτη αγάπη' και συνεχίζω και συνεχίζω”. Γέλασε διασκεδασμένος από την δική του αποφασιστικότητα να ρίξει τα ζάρια. “ 'Η Επιλογή Δύο' είπα, 'είναι να ζήσεις μέχρι τα 85 και ούτε μια μέρα άρρωστος, όλα υγιή και ωραία, και τότε ένα πρωί απλά δε ξυπνάς'” “Η ψήφος ήταν κατηγορηματική” είπε, “ Η Επιλογή Ένα πήρε 10 ή 15 ανθρώπους. Όλοι οι άλλοι σήκωσαν τα χέρια τους για την Επιλογή Δύο”

Αυτή η επιθυμία να κρατήσουμε την ζωή όπως την ξέρουμε ακόμα και με το κόστος του θανάτου, είναι βαθειά ανθρώπινη. Είμαστε κωδικοποιημένοι με την πεποίθηση ότι ο θάνατος είναι η μητέρα της ομορφιάς. Και είμαστε επίσης κωδικοποιημένοι με την αντιφατική αποφασιστικότητα να παραμείνουμε ακριβώς όπως είμαστε για πάντα – ή τουλάχιστον λίγο παραπάνω πριν να αναγκαστούμε να φύγουμε.

Ο Ted Friend είναι συγγραφέας στο προσωπικό του The New Yorker από το 1998. είναι ο συγγραφέας του “ Cheerful Money: Me, My Family and the last Days of Wasp Spendor” -  “ Χαρούμενα Χρήματα: Εγώ, η Οικογένεια μου και οι Τελευταίες Μέρες του Μεγαλείου της Σφήκας.

Το άρθρο εμφανίζεται σε άλλες εκδοχές του τεύχους στις 3 Απριλίου 2017 με τίτλο "Το Χάπι του Θεού"

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό New Yorker, στο τεύχος της 3ης Απριλίου 2017. Ελεύθερη απόδοση: Μαρία Βραδέλη